ş verdiyini soruşsa da mən biraz halsız olduğum üçün onu çağırdığımı dedim.Məni bəyənib izləyənlər çox olmuşdu,bunun üstündə heç zaman dayanmazdım,bu günkü hadisənində üstündə durmayıb,evimizə girən kimi unutdum.Şam yeməyimizi yeyəndən sonra anam,
-qızım,şər qaralmamış gəl gedək bu qutuları ataq gələk,-dedi.Anamın şər qaralmamış deməyinə baxmayın siz,şər çoxdan qaralmışdı.Həmin günü atam evimizə yeni televizor almışdı,anamın isə qəribə bir xüsusuiyyəti var idi,evə yeni nə alınsa həmin anda onun qablaşdırmasını atardı.Bəzən atam bunun üstündə ona acıqlanırdı ki,
-bəlkə sonra fikrimi dəyişdim,aparıb qaytarmaq istədim,niyə evə girən kimi hər şeyin qutusunu,etiketini atırsan axı?Anam isə hər dəfə ona söz verirdi ki,gələn dəfə atmayacaq,ancaq bu sözü elə söz olaraq qalırdı.Çox zamanda elə atamın özünə atdırardı qablaşdırmaları,ancaq indi atam yorğun olduğu üçün tez yatdığından mənə demişdi.Üstümüzə qalın bir şeylər geyinib,qablaşdırmanın hərəmiz bir ucundan tutub aparıb atmışdıq.Qayıdanda qonşumuz Sona xala ilə rastlaşdıq.Sona xalanı yaxşı tanıyırdım,adamı söhbətə tutanda buraxmaq bilmirdi,ona görədə,-axşamınız xeyir,-deyib,dərslərimi bəhanə edib evə yollandım.Anamın isə Sona xalayla söhbətə başı elə qarışmışdı ki,bəlkədə mənim sözümü heç eşitməmişdi.Burdan bizim evə kimi iki küçə var idi.Birinci küçəni keçib,ikinci küçəyə döndüm.Bu küçə çox qaranlıq idi.Evlərin hasarlarının arasında dar cığırlar var idi.Belə çığırların birinin yanından keçəndə kimsə adını səsləndirdi.
-Hilal....Quruyub qalmışdım,bu Cavid idi. O qaranlıqdan çıxıb mənə yaxınlaşdı,mən uzun müddət ondan xəbər almaq ümidi ilə gözlərkən o ortalıqda yox idi,indi tamamən ondan ümidimi kəsmişkən birdənbirə qaşıma çıxmışdı.Cavid gözlərimə eyni mənalı baxışla baxsa da onun gözlərində kədər var idi.Bu kədəri biz türkiyədə olanda da onun gözlərində görsəmdə,o gözlərdəki işıq məni elə ovsunlamışdı ki,kədər bir o qədər diqqətimi çəkməmişdi.O daha da yaxınıma gəldi, əlini üzümə toxundurub,
-darıxmışam,çox