i komplimentlər tez-tez eşidirdim.Lakin dediyim kimi mənim bəyənə biləcəyim bir insan qarşıma çıxmırdı.Orta məktəbi bitirib ali məktəbə,BDU-nun şərqşünaslıq ixtisasına qəbul olunmuşdum.Həmin il atam mənə hədiyyə kimi yay tətilini bir həftəlik turkiyəyə aparacağını demişdi.
-yox,istəmirəm,bu mənim hədiyyəm olmur,tətilə hamı gedəcək,mən təkcə mənim olacaq bir hədiyyə istəyirəm,-deyib etiraz etmişdim.Sizə biraz eqolu bir tip təsiri bağışlaya bilərəm,ancaq mən həmişə seçilən olmağa çalışmışam,orta məktəb illərində hamıdan birinci olmaq üçün bəzən müəllimlərimin tapşırdıqlarından əlavə materiallar da oxuyardım.Bəzən düşünürəm də bəlkədə belə olmağım məni uşaqlıq dəcəlliklərimdən uzaqlaşdırmışdı,yoxsa ki indiyə ya əlimi,ya ayağımı,ya da bədənimin başqa bir hissəsini amputasiya etdirmək vəziyyətinə salmış olardım. Atam kiçik ticarətlə məşğul olurdu,həmin ili vəziyyət elə gətirdi ki,atam bəzi insanlara borclandı,ailəmin çətin bir zamandan keçdiyini nəzərə alıb məndə daha hədiyyə söhbətini evdə açmadım.Atamın ən çətin anlarında əmilərimlə bərabər,yaxın dostu,Rauf əmi də ona kömək etmişdi,buna görə də Rauf əminin ailəsi ilə bizim ailənin münasibətləri yaxınlaşmış,iki ailə arasında gediş-gəliş artmışdı.Rauf əminin iki qızı bir oğlu var idi.Qızları ailəli idilər,oğlu Ramil isə indiki İqtisadiyyat universitetində dördüncü kurs tələbəsi idi.Rauf əmi yoldaşı Nüşabə xalayla bizə tez-tez gəlsə də,Ramil bir dəfə də olsun gəlməmişdi.Atam hər dəfə soruşanda isə Rauf əmi,
-indiki gəncləri evə yığmaq olmur,ay Zəfər,ağlın bizim vaxtlara getməsin,-cavabını verirdi.Nüşabə xala isə Rauf əminin sözünə düzəliş edib,
-qoyun uşaq gəncliyini yaşasın,birdə bu illəri nə vaxt tapacaq,vaxtı gələndə öz evinə,ailəsinə yığışar,-kimi sözlər deyirdi.Rauf əmi isə ona əsəbləşib,
-başa düşmədim,biz onun nəyiyik,ailəsi deyilik,gərək yad qızı gələ ondan sonra oğlun evə yığışa?Elə onun ayağının altına daş qoyan sənsən də,-cavabını verirdi.Nüşabə xala isə ciddi formada,
-yox,yox,nə yad qızı,heç