darıxmışam,-dedi.Hələdə inana bilmirdim ki,Cavid qarşımdadır.Onun mənə görə gəlməsi,darıxmışam deyərkən necə səmimi olması mənim neçə ayda yaşadıqlarıma məlhəm olmamışdı.Cavidin əlini itələyib,
-toxunma mənə,haqqın yoxdu mənə toxunmağa,-dedim.
-Hilal mən..O mənə günahkar baxışlarla baxırdı,onun hər baxışında gözlərində yeni bir hiss görürdüm.Dəyişməyən isə mənə qarşı heyran baxışlar idi.
-hə sən yalançısan,mən isə axmaq,çünki sənə inandım.Öz sözlərimdən qəhərlənmiş,ağlamağa başlamışdım.Qaçıb evə getmək istəsəmdə o,qolumdan tutub saxladı.Onu itələyib,getmək,hətta qaçmaq çətin deyildi,ancaq ayaqlarım getmirdi.Cavid titrəyən çənəmdən tutub,başımı özünə tərəf çevirdi.
-bağışla məni.O barmaqları ilə göz yaşlarımı sildikcə mən ağlayırdım.Telefonun zəngini eşidən kimi bir anda ikimizdə bir-birimizdən aralandıq.Zəng vuran atam idi,yuxudan durub bizi evdə görməyəndə narahat olmuşdu.Atama,-indi gəlirəm,-deyib telefonu söndürdüm.Cavid üzümə tərs-tərs baxıb,
-kim idi?,-soruşdu.Ona sagol deyib gəlmək istəyəndə,Cavid qolumdan tutub telefonu əlimdən aldı.Zəng edənin atam olduğunu öyrənəndən sonra isə telefonu qaytarıb,
-get evinizə,-dedi.Mən evə çatana kimi isə Cavid mənim arxamca gəlmişdi.O gecəyi yenə qarışıq hisslər məni bürümüşdü.Onun gəlməyinə sevinirdim,lakin içimdə bir narahatlıq var idi,Cavidin gözlərindəki kədər və günahkarlıq hissləri məni narahat etmişdi.Öz-özümə düşünürdüm ki,bəlkə mənə görədir?Bəlkə mənə dediyi vaxtda gələ bilmədiyi üçün günahkarlıq hissi duyur?Bu fikirlər ağlıma gəldikcə özümü danlamağa başlayırdım ki,mən egoistlik edirəm,bəlkə doğurdan onun elə bir işi çıxıb ki,gələ bilməyib,axı gəlmək istəməsəydi iki ay sonrada gəlməyə bilərdi.Lakin o gec olsada gəlmişdi,məni tapmışdı.Digər tərəfdən Cavid arıqlamışdı,iki ayda onu bu qədər dəyişən səbəb nə idi görəsən?Narahatlığıma son qoymağın yeganə yolu onu dinləmək idi,birdəki axı istəsəm belə onun yanından uzaqlaşa bilmirdim,Buna görə də Cavid birdə qarşıma çıxsa idi onu dinləyəcəkdim.Sabah hazırlaşıb