b universitetə gedəndə,Cavid dayanacaqda dayanmışdı.O məni görməsədə mən onu izləyirdim,Cavid fikirli halda çəkdiyi siqaterin qurtardığını görüb,birini də yandırıb çəkməyə başladı.Onu izləməyi sevirdim,başını xəfif yuxarı qaldırdığı vəziyyətdə dodaqlarından çıxan siqaret tüstüsünə isə əsəbiləşirdim,çünki bu tüstü onun üzünü görməyimə mane olurdu.Cavid ikinci siqareti çəkib qurtaranda ətrafa baxıb məni görmüşdü.Yaxına gedib,salam verdim.Onun gözlərində özümü görüb utanmışdım,başımı aşağı salıb,əllərimi gödəkcəmin cibimə qoydum.O qarşımda dayanıb,dərin-dərin nəfəs alırdı.
-mənə bax.Başımı qaldırıb bir neçə saniyəlik onun üzünə baxsamda,yenə başımı aşağı saldım.
-bağışladın məni?,-onun səsi elə həyəcanlı,elə əff edilməyi gözləyən məhkum kimi idi ki,bayaqdan bəri olan utancaqlığımı bir anlıq unudub,gözlərinin içinə baxdım.
-bağışladım.Cavid üzünə məşhür gülüşünü qondurub,
-saçlarını yığmısan,sözümü eşitdiyin üçün çox saq ol,-dedi.Darıxmışdım,onun gülüşü,mənimlə həlim tonda danışması üçün.Cavid məni universitetə ötürüb,yolda dərslərimin çətinliyi,universitetdə məni narahat edən birinin olub olmadığı,bir problemimin olub olmadığı barədə suallar verdi.Binanın giriş qapısına çatanda Cavid yenə fikirli görünürdü.
-niyə bu qədər fikirlisən?,-sualını verəndə isə o,
-mən bu gün qayıtmalı olacam,-dedi.Mən dodaqlarımı bir-birinə sıxıb,tərs-tərs ona baxırdım.Gəlməyinin sevincini yaşamağa doymamış,o getməkdən danışırdı.Zamanla buna alışmalı olacaqdım,çünki Cavid moskvada yaşayırdı,vaxt tapdıqca bura gələ biləcəkdi.O gələn həftəsonu yenə gələcəyini deyib,sagollaşıb getdi.Bu yaşadığımızın adı nəydi?Bilmirəm,ancaq bütün həftəni onun yolunu gözləməyin özü belə məni xoşbəxt etməyə kifayət idi.Bir neçə gün keçmişdi.Bəzən dünüşürdüm ki,niyə görəsən o mənə zəng vurmur,axı telefon işlətdiyimi ki bilir?Sonra tez özüm-özümə cavab verirdim ki,o mənim nömrəmi bilmir,heç bakıda olanda da soruşmamışdı.Birdəki axı nömrəmi tapmaq elə çətin işdi ki onun üçün?İstəsəydi tapardı,zəngdə