vurardı,bəlkə yenə məni aldatdı?Caviddən səs-soraq çıxmayan hər gün beynimi bu fikirlər məşğul edirdi.Yenə özümü danlayır,ona inandığım üçün özümü axmaq hesab edirdim.Bir axşam,həftəsonuna bir gün qalmış mənə xarici nömrədən zəng gəldi.O ana qədər Cavid haqqındakı bütün düşüncələrimi unudub,bəlkə odur ümidi ilə telefona cavab verdim.
-alo...
-Hilal,necəsən?..Onun səsini eşidib,sevinimmi,yoxsa ürəyimdəkiləri bir nəfəsə ona qışqırımmı bilmirdim.Yenədə “o zəng vurdu” təsəllisi hər şeydən,bütün demək istədiklərimdən önə keçmişdi.
-Hilal,ordasan?,-onun səsində narahatlıq hiss etdim bir anlıq.Caviddə ən bəyəndiyim keyfiyyət bütün hisslərini gözlərində və səsində əks olunması idi.
-hə,hə yaxşıyam,sən necəsən?O yaxşı olduğunu bildirim,yenə dərslərimi,universiteti soruşdu.Cürət edib ondan sabah gəlib gəlməyəcəyini soruşa bilmirdim.O da sabah gəlməyəcəyi barədə heç nə demirdi.Sagollaşanda Cavid,
-bazar günü gələcəm,mütləq,o zamana kimi salamat qal,-deyib sagollaşmışdı.Bazar günü Arzunun ad günü idi,atam bizdə qeyd edəcəklərini demişdi.Ona görə də Cəmilgil bir gün əvvəldən bizə gəlib,gecəni də bizdə qalmışdılar.Mənim gəlinlərimizlə münasibətim yaxşı idi,onlar məni mən də onları çox istəyərdim.Südabəylə aramda çox yaş fərqi olmasına baxmayaraq o mənə bacı kimi idi.Cavidin gələcəyi xəbəri məndə necə əhvalrühiyyə yaratmışdısa deyəsən bütün günü ətrafıma müsbət enerji yayaraq gəzmişdim.Gecə Südabə otağıma gəlib,
-canım,səndə bir dəyişiklik sezirəm,həmdə tək mən yox,Arzu belə bunun fərqinə varıb,çox qalmaz papayla(o atama Cəmil kimi papa deyirdi,təkcə ailəmizdə mən atama ata deyə müraciət edirdim) Cəmildə hiss edərlər.Atamgilin adını eşidib,qorxmuşdum bir anlıq.
-o qədər bildirirəm hər şeyi?,-Südabə yanıma gəlib,oturdu.
-çox bildirirsən,danış görüm,səni bu qədər xoşbəxt edən nədir?Mən Südabəyə hər şeyi danışdım.Bilirdim ki məni ən yaxşı Südabə anlayar,çünki onlarda Cəmillə sevib ailə qurmuşdular.Südabə gəncədə yaşayırdı,elə orada da təhsil almışdı,atası bakıya gəlməyinə