evlisən?,-soruşdum.O sualımdan təəccüblənmişdi,özünü itirməsədə məndən bu sualı gözləmədiyi görünürdü.
-bu hardan ağlına gəldi ki,mən evliyəm?,-Cavid gülə-gülə soruşsa da mən ciddi formada,
-niyə mənə cavab vermirsən?,-dedim.Cavid ciddiləşib,
-nədən qorxursan axı sən?,-o dərindən nəfəs alıb,-mən sənə demişəm mənlə olanda heç nədən qorxma,-dedi.Mən hələdə onun dilindən “mən evli deyiləm” kəlməsini eşitməmişdim,eşitmədəndə rahat olmuyacaqdım.Bir anlıq beynimdən,
-Südabə haqlı imiş,o evlidir,ona görə mənə cavab vermir,yoxsa niyə həmin an,evli deyiləm demədi,-fikri keçdi.Cavid narahatlığımı görüb,əlini üzümə toxunduraraq,
-mənə inanırsan?,-soruşdu.Bütün şübhələrimə baxmayaraq qəlbim ona inanırdı.
-inanıram,-o gülümsəyib üzümü sığalladı,-evlisən,ona görə mənə cavab verə bilmirsən hə?,-balaca uşaqlar kimi ürkək baxışlarla soruşduğum bu suala Cavid gülüb,
-qorxaq,içindəki şübhələri mənə olan inamın yox etmədi?,-dedi.O əlini üzümdən çəkib,hər iki əlini cibinə qoydu,-demək ki,mənə inanmırsan,-onun səsində məyusluq hiss etdim.Cavid haqlı idi,içimdəki şübhə qalmış,dahada artmışdı.Başımı aşağı salıb,susdum.Bir necə saniyə bəlkədə bir dəqiqə sürən sakitçilikdən sonra Cavid çənəmdən tutub başımı qaldırdı,gözlərini göz bəbəklərimə dikib,
-evli deyiləm,heç vaxtda evli olmamışam,-dedi.Bu sözləri eşidib,mənim üzüm gülsə də onun üzü gülmürdü.O üzümə tərs-tərs baxıb,
-yenə inanmırsan?,-soruşdu.
-inanıram,-Cavid üzümü əlləri arasına alıb,
-inan mənə, sənə olan hisslərimə inan, dediyim hər söz inan.Ona gülümsəyib,başımı tərpətdim.Cavid bu gecə yenə moskvaya qayıtmalı idi.Sagollaşanda o hava limanına mən isə evə getdim.Günlər keçirdi,o tez-tez zəng vursa da,ardarda iki həftə işləri ilə əlaqədar bakıya gələ bilməmişdi.Cavid barədə hər şeyi Südabəyə deyir onunla məsləhətləşirdim.İki həftədən sonra Cavid gəlmiş,elə həmin gündə yenidən qaıyıtmışdı.Başa düşürdüm ki,onun hər həftə bura gəlib qayıtması çox çətindir,ancaq onsuzda qala bilmirdim,həftənin hər günün tez bitməsini,baza