a günün gəlməsini səbirsizliklə gözləyirdim,mənim üçün həyat həftənin bir günüdən,daha doğrusu bazar gününün bir neçə dəqiqəsindən ibarət idi,hansı ki həmin dəqiqələri Cavidlə əsas küçəyə çıxan cığırda görüşürdük.İşlərinin çoxluğundan o gec zəng vuran kimi küsür,zənglərini açmırdım,açsam belə soyuq danışardım,o isə hər dəfə məndən üzr istər,işlərinin çoxluğunu deyərdi.Dekabr ayının son günləri idi,hər yerdə yeni il abuhavası var idi.O yeni ili ailəsi ilə birlikdə keçirmək üçün on günlük gələcəyini demişdi.Günlərin tez keçməsini onun gəlməsini istəyirdim artıq.Onun üçün darıxsamda bunu ona bildirməzdim,utanardım,çəkinərdim.O da belə şeyləri danışmağa çəkinən biri idi,çox az hallarda,-darıxmışam,-desə də bircə dəfə də olsun sevirəm deməmişdi.Söz yox ki,bunu hər hərəkətində görürdüm,ancaq o belə etiraflardan uzaq biri idi.Cavid uzaqda olsada mənim hər bir hərəkətimdən xəbərdar olardı.Bəzən ona,
-bəlkə arxamca məni güdəcək birini tutmusan heç xəbərim yoxdu,-kimi zarafatlar edirdim.O isə,
-pis fikir deyil,bəlkə bir gün bunu nəzərə aldım,-deyib gülürdü.Yeni ilə beş gün qalmış o gəlmişdi,gəldiyi günü ailəsi ilə bərabər olacağı üçün biz görüşə bilməmişdik.Cavidin həftəsonları bakıya gəldiyini onun ailəsi bilmirdi,bir-iki dəfə ondan,
-niyə anangilə də baş çəkmirsən,-soruşsamda,o
-belə lazımdır,mən bilirəm neyləyirəm,-deyib,söhbəti dəyişirdi.Onun bu cavabı məni yenidən narahatlığa qərq etmişdi.Həmişə olduğu kimi yenə Südabəyə bu barədə danışanda o,
-bəlkə valideyləri ilə problemləri var,qarışma çox,üstünədə getmə,-deyirdi.Cavid qayıtsa da iki-üç gün Şüvəlana gələ bilməmişdi,dediyinə görə onun gəldiyini eşidən bütün qohumlar,yaxın dostlar hər gün dəst-dəstə onlara qonaq gəlirdi.Bəzən onun mənlə telefonla danışmağa belə imkanı olmurdu.Biz ancaq gecələri telefonla bir saata yaxın danışar,gündüzləri isə ara-sira mesajlaşardıq.Bir axşamçağı o zəng vurub,məni həmişəki yerimizdə gözlədiyini dedi.Atam bu saatlarda evə qayıdardı adətən,o gəlib bizi,anamla məni evdə görməyəndə