əsəbiləşərdi.Bizim ailədə hər kəs atamın qoyduğu qanunlarla yaşayırdı.Anama qonşuya gedəcəyimi deyib,evdən çıxmaq istəsəmdə anam,
-qızım,atanın gələn vaxtıdır,gözlə,ona deyib gedərsən,-dedi.Məyus formada Cavidə mesaj yazıb,evdən çıxa bilmədiyimi dedim.O isə mesajla,
-gözləyəcəm,gecə olsa belə səni görmədən getməyəcəm,-cavabını verdi.Atam gələndə Rauf əminin xəstə yatdığını,ona baş çəkmək istədiyini dedi,anam isə həmişəki kimi atamı tək buraxmaq fikrində deyildi.Bəzən anamın xasiyyətinə qibtə edirdim,o atamın uşaq kimi qayğısını çəkirdi,belə məqamlarda anama zarafatla,
-dörd uşaq anası,-deyirdim.Onun isə bir anlıq gözləri dolar,
-dörd yox,yaşasaydılar,yeddi uşaq anası olardım,-deyirdi.Anamı kədərləndirdiyim üçün özümə əsəbiləşər,anamın üzündən öpüb,
-artıq səndə atamı uşaqlarından saymağa başlamısan,-deyib gülər,onun da üzündə gülüş görən kimi,-mənim gözəl anam,-deyib birdə öpərdim...Anam Rauf əminin xəstə ziyarətinə mənimdə gəlməyimi istəyirdi,
-qızım,ayıbdır,səndə gəl,-desə də mən dərsləri bəhsnə edib evdə qalmaq istəyirdim.Yaxşı ki o an atam,
-Cahan,imkan ver qız imtahanlarına hazırlaşsın,Raufun xəstəliyi yüngüldür,tez sağalıb,ayağa duracaq,Hilal getməsə də olar,-deyib,mənim alnımdan öpdü,-sən dərslərini oxu,biz gedib tez də qayıdacayıq.Atamgil gedəndən bir neçə dəqiqə sonra isə mən evdən çıxıb,Cavidlə həmişə görüşdüyümüz cığıra gəldim.O dediyi kimi məni gözləyirdi,ikimizdə salamlaşıb,sakit bir-birimizə baxırdıq.Cavidin gəldiyi gündən üç-dörd gün sonra mənimlə görüşmək istəməsi xətrimə dəymişdi.Ona incik baxışlarımdan Cavid başa düşüb,gülə-gülə
-yenə neyləmişəm,elə baxırsan mənə?,-soruşdu.Ona gözlərimi süzdürüb,üzümü yana çevirdim.Cavid eyni gülüşlü səslə
-sənin göz süzdürməyidə var imiş,-üzümü özünə tərəf döndərib,-qəlbimi aldığın bəs deyil,bu göz süzdürməyinlə ağlımı da almaq istəyirsən?,-dedi.Cavidin romantik dəqiqələrini çox zaman mənim isterikalarım pozurdu.Bu dəfə də elə olmuşdu.Onun sözlərindən yanaqlarım allansa da,gözlərimi ondan qaçırsamda