i içimdə dua edirdim ki,ona deyəcəklərim zamanı səsim əsməsin,zəyiflik göstərməyim.Cavid heç nə deməyəcəkdi səssizliyi mən pozmalı idim.
-mənə nə vaxt deyəcəkdin?,-nə qədər çalışsamda olmamışdı,səsim əsmişdi.Cavid bayaqdan bəri yerə dikilmiş gözlərini gözlərimə zillədi,-toy dəvətnaməsi yazacaqdın?Axı biz köhnə qonşularıq o qədər hörmətə layiqik də hə?,-ürkək baxışla ona baxsamda,kirpiklərim nəmli idi,yanağıma göz yaşı süzülürdü.
-Hilal,məni dinlə sonra...
-səni dinləyim?Nəyi dinləyim?Nişanlınla gələcəyinizə dair qurduğunuz planları danışacaqsan mənə?,-Cavid üzümü əlləri arasına alıb,
-gələcəyim sənlə olacaq,nişan qayıdacaq,bu nişanı mən istəməmişəm,-dedi..Onun əlini itələyib,
-qaytarma,toyuna hazırlaş,mən başqasının xoşbəxtliyini oğurlamaq fikrində deyiləm,-deyib,ağlayaraq evə qaçdım.Tək qalmağa qorxurdum,qəlbimin ağrısına dözə bilmirdim,əvvəl Südabəyə zəng vurmaq istəsəm də Cəmil şübhələnər deyə Nazlıya zəng vurub bizə gəlməsini dedim.Nazlı gələndə anamda evdə idi,anam şübhələnsə də heç nə deməmişdi,görünür Nazlının problemi olduğunu düşünmüşdü.O gecəni Nazlı bizdə qaldı,məni nə qədər təsəlli edib,
-səhv etmisən,gərək qoyardın hər şeyi izah edərdi,bəlkə doğurdan istəmədiyi bir işdir,bəlkə valideynləri məcbur edib,-desədə mən,
-onda niyə başından demirdi,niyə bu qədər vaxt məni axmaq yerinə qoyurdu?,-suallarımla onu susdururdum.Bir neçə gün keçmişdi,atam qayıtmışdı,mən bu bir neçə gündə o qədər arıqlamışdım ki,atam mənim bu halımı görəndə anamı danlamağa,
-qızıma yaxşı baxmamısan,bir dəri bir sümük qalıb,-deməyə başlamışdı.Caviddən isə səs yox idi.Ona danışmağa imkan verməməklə səhvmi etdim,yoxsa düzmü bilmirdim,ancaq özümü onun nişanlısının yerində təsəvvür edəndə ,-başqasının bədbəxtliyi üzərinə xoşbəxtlik qura bilməzdim,-təsəllisi ilə özümü ovundururdum.Cavidi isə bağışlayacaq bir səbəb tapa bilmirdim,o elə bir insan idi ki,ona istəmədiyi şeyi heç vaxt etdirmək olmazdı,hər nə qədərdə o “mən istəməmişəm” demiş olsada mən buna inanmırdım,çünki bunun üçün