ortada ciddi bir səbəb olmalı idi,lakin o səbəb görünmürdü.Bəlkədə Cavidin bir bəhanəsindən başqa bir şey deyildi bu.Özümü ələ alıb həyatıma qaldığım yerdən davam etməli idim.Yayı çətinliklə yola verib,payızı qarşılamışdım.Cavidi unutmuşdummu,yox,bu unudulacaq sevgi deyildi,heç nəyə baxmayaraq,onu hələdə sevirdim.Dərslər açılmışdı,fikrimi dəsrlərimə verməyə çalışırdım.Bu günlərdə dərdimi yalnız iki insanla bölüşə bilirdim,Nazlı və Südabə.Əli gedəndən iki dəfə Nazlıya pul göndərib,saxlamağını istəmişdi.Onların sevgisinə qibtə edirdim.Bir gün dərsdən çıxanda Ramili gördüm.Atam demişdiki Rauf əmi əlaqələrini işə salıb Ramili dövlət orqanlarınnı birində işə düzəltmişdi.Ramili nə zamansa formada görəcəyim ağlıma gəlməzdi.Forma Ramilə gözəl yaraşırdı.O yaxına gəlib salam verdi.Biz ikimizdə sakit addımlayırdıq.Ramil nərakətli formada məni evə ötürmək istədiyini dedi.Razılaşmışdım,axırıncı görüşümüzdə onun qəlbini elə qırmışdım ki,bəzən düşünürdüm Ramil daha qarşıma çıxmaz,indi onu daha yaxşı anlayırdım,eyni acını məndə yaşayırdım.Ramil o gün mənə xüsusi bir şey deməsə də o gündən sonra ara-sıra işdən icazə ala bildiyi zamanlar gələrdi.O mənə yaxın biri ola bilmişdi,ancaq qəlbim hələdə Cavidə aid idi,Ramilə olan hisslərim isə dostluq hissləri idi,onun yanımda olması,mən üzgün olanda üzümü güldürməyə çalışması,güləndə isə,
-sən güləndə mənimçün dünya gülür,-deməsi mənə xoş idi.Bəzən o belə deyəndə,
-gör aaa,-deyib daha da ürəkdən gülərdim.Caviddən fərqli olaraq ondan utanmazdım,sözləri yanaqlarımı qızartmazdı,Cavidi görən zaman keçirdiyim həyəcanı Ramilə qarşı keçirmirdim.Onu sevmirdim,bu gün kimi aydın idi,ancaq onun dostluğu mənə yaxşı təsir edirdi.Heç Ramil də keçən zaman ərzində mənim üstümə gəlib,danışmaq istəmədiyim mövzuları açmazdı.Günlər keçirdi,mən isə Cavidi unutmağa çalışdıqca daha çoz onu arzulayırdım.Ona hdiyyə etmək istədiyim saat ondan mənə hədiyyə qalmışdı.Boynumdakı klonu isə yaydan çıxarmışdım.Bəzən açıb içərisindəki Cavidin şəklinə baxsamda