dönməyəcəyi fikri ilə barışmağa çalışırdım.Bu günlərdə isə Ramil demək olar ki,hər gün bizdə idi.Artıq anam da atamda şübhələnməyə başlamışdılar.Anam hərdən mənə eşitdirmək üçün Ramili tərifləyər,
-belə bir kürəkənim olsun istərdim,-deyərdi.Ramil həqiqətən yaxşı biri idi,bəzən düşünürdüm niyə o məni bu qədər sevərkən mən başqasını gözləyirəm.Əgər Cavid bir də heç vaxt həyatıma qayıtmayacaqdısa onda Ramil mənim üçün ən düzgün insan idi.Mən məntiqimlə ürəyimin arasında get-gəl yaşayırdım,ən pisidə o idi ki ürəyimin seçdiyi insana nə əlim çatırdı,nə də o məni tapırdı.Bir gün Ramil dərsdən sonra məni gözləyəcəyini demişdi.Ramili indi tanımamışdım,o məni ilk gördüyü andan bəyənmişdi.Ramil adətən vacib bir söhbəti olanda bunu istər-istəməz qabaqcadan xəbərdarlıq kimi gələcəyini deyirdi.Cavid belə deyildi,o əksinə heç vaxt deməzdi ki,səninlə ciddi söhbətim var.O söhbəti istədiyi istiqamətə dəyişərdi,birdə görürdüm zarafat etdiyimiz,deyib-güldüyümüz yerdə elə bir ciddi məsələyə çıxmışıq ki,belə məqamlarda adətən,
-heç hənanın yeri idi,bu nə söhbətlərdi edirsən,-deyib Cavidə əsəbiləşərdim.Yenə Caviddən danışıram...Ramil həmin günü çox həyəcanlı görünürdü,universitetin giriş qapısından çıxanda onun məni gözlədiyin görüb Nazlı ilə sağollaşdım.Sağollaşanda Nazlı,
-Hilal,səni anlayıram,omur boyu onu gözləyə bilməzsən,ancaq ikimizdə bilirik ki,sən ondan başqası ilə xoşbəxt ola bilməyəcəksən,-demişdi.Nazlıya tərəddüdlə baxıb,
-mən çalışacam,əgər Cavid olmayacaqsa məni anlayacaq yeganə insan Ramildir,-demişdim.May ayının ortaları idi,Ramil maşınla gəlmişdi.Mən minmək istəməsəm də o,
-xahiş edirəm,bu söhbət mənim üçün çox vacibdir,-deməsi ilə minmişdim.O məni sakit bir yerdə yerləşən restoranların birinə gətirmişdi.Biz əvvəlcədən Ramilin şifariş etdirdiyi masada əyləşdik.O tez-tez su içib,həyəcanını boğmağa çalışırdı.Bu mənə gülməli gəlirdi,ancaq çalışırdım bunu ona bildirməyim.Bu günə kimi kifayət qədər Ramili incitmişdim,lakin o hələdə məni sevirdi,bəzən onun sevmək