şeyi izah etməli idim,lakin sən elə bir insan idin ki,bunu əvvəldən demiş olsa idim,axırıncı görüşümüzdə dediyin sözləri o zaman yenə deyəcəkdin,mən isə səni itirmək,bir başqasının olmağını istəmirdim.Bu günə kimi sənə deyə bilməmişəm,hər nə qədər mən istəməsəmdə başqa biri barmağında mənim üzüyümü daşıyarkən sənə bu sözləri deyə bilməzdim indi isə rahatlıqla deyə bilərəm.Mən səni sevirəm,səni gördüyüm gündən sənə aşıqəm.Anam uzun illərdir şəkər xəstəsidir,bir gün zəng vurub,mənə xalamqızı Günayi istəməyə getdiyini dedi.Ona istəmədiyimi,narazı olduğumu desəmdə,o geri çəkilməyin gec olduğunu deyirdi.Günayı sevmirdim,bakıya qayıdıb,anama son dəfə qərarımı deyən günü onun halı pisləşmişdi,özümü bağışlaya bilmirdim,çarəsizcə razılaşdım.Səni görədən,tanıyandan sonra yenidən nişanı qaytarmaları üçün anamgili yola gətirməyə çalışırdım.Günayı bir dəfədə olsun nişanlım gözündə görməmişəm,heç vaxt onunla nişanlı kimi söhbət etməmişəm,mən səndən başqasına yarım deməmişəm.Səndən səbrli olmağını istəyirdim,çünki hər şeyi həll edib sonra deyəcəkdim sənə,belə olmağını istəməzdim.Yeni ildə anam yazıqlıq hisslərindən istifadə etdiyi üçün onlara gələcəyimi bildirmişdim,yoxsa yenə onlara bildirmədən sadəcə sənin üçün gələcəkdim.Eyni şey novruzda da təkrarlanmışdı.Mən anama nişanı qaytarın dedikcə o mənim toyuma hazırlıq görürdü,tək carəm Günayla danışmaq idi,lakin onda da gecikdim,sən hər şeyi öyrənmişdim.Sentyabrda Günayla danışıb nişanı qaytardıq,yəqin indi fikirləşirsən ki,bəs niyə indi yazıram bu məktubu?Xalamgil bizə düşman olmuşdular,anam isə məni bağışlamırdı,yeni ildən sonra, Günaya elçi gələndən sonra gözləyirdim ki,onun toyu olsun sonra qarşına çıxım,arxamda gözüyaşlı birini qoya bilməzdim.Günay artıq ailəlidir,anamda məni bağışlayıb.Mənə zaman lazım idi,bilirəm haqqım olmadan səni gözlətdim.Məni bağışla.”
Məktubu oxuyandan sonra biləyimdəki yaş damcılarımın islaqlığı nəzərimə çarpdı.Gözüm yenə sətirlər arasındakı “Mən səni seviəm” cümləsini axtarırdı.Südabə qapını açıb