b məni görəndə yaxına gəlib məni qucaqladı.
-mən yenə eqoistlik etdim,mən onu yox,o məni bağışlamalıdır,-Südabəni qucaqlayıb ağlayırdım.Südabə məni sakitləşdirmək istəsə də mən hönkürürdüm.Biraz sonra artıq sakitləşmişdim.Fikirə getmişdim,Südabə
-indi neyləyəcəksən?,-soruşanda bir anlıq key kimi ona baxdım.
-bilmirəm,kaşki o vaxt ona danışmağa imkan verərdim.Südabə bacı nəvazısı ilə saçlarıma sığal çəkib,
-sizinçün indidə gec deyil,o səni tapacaq-dedi.
-bəs Ramil?Mən onu yarıyolda qoyum?Cavid Günayın ailə qurmağını gözləyib,Ramil isə məni gözləyib.
-ona həqiqəti de,əgər Ramillə ailə qursan bu ikinizində ən böyük səhvi olar.
-mən ona belə davrana bilmərəm,onun qəbini birdə qıra bilmərəm.Südabə daha heç nə deməmişdi.İki gün özümə zaman verib,özümə gəlmişdim.Ramilə zəng vurub onunla danışmaq istədiyimi dedim.Artıq ona deyəcək bir cavabım var idi.Ramil işdən icazə alıb gəlmişdi.Anamdan icazə alıb,onunla danışmağa getdim.O maşını yaxınlıqdakı parkın qarşısında saxladı.İkimizdə maşından düşüb,parkdakı skameykaların birində əyləşdik.Ramil çəpəki oturub mənə baxırdı,mən isə düz oturmuşdum.
-nə qərara gəldin?,-o həmişəki özündən əmin tonu ilə soruşdu.Mən hələ də ona baxmırdım.
-yadındadır,bir dəfə məndən qəlbində biri var soruşmuşdun,məndə sənə o vaxt cavab verməmişdim-bayaqdan bəri üzünə baxmadığım Ramilin düz göz bəbəklərinə baxdım,Ramil bir anlıq narahlıq hiss etdi,üz əzələləri gərilmişdi,-hə Ramil,mənim qəlbimdə biri var,mən illərlə onun haqda xəyallar qurmuşam,onu tanıyanda səkkiz yaşım var idi,həmişə arzulayırdım ki,mənim qismətimə yazılan insan ona bənzəsin,qismət elə gətirdi ki,həmin insanın özü mənim qarşıma çıxdı.Ramilin üzündə həm qəzəb,həm də məyusluq hissi var idi.-Ramil,mən sənə hə deyə bilmərəm,məni bağışla.Bir neçə dəqiqəlik hər ikimiz susmuşduq,Ramil qaşlarını düyünləyib dayanmışdı,
-mən hiss edirdim,lakin ümid də edirdim...ümid edirdim ki,onu unudursan,zamanla mənə bağlanarsan,səndən böyük istək,çılğın sevgi gözləmirdim,heç özümdə bu dərəcədə