ki,sanki məndən ona pas ötürməyimi gözləyirdi.Mən isə heç özümü itirmədən,
-onda buyurun,qapı ordandır,-universitetin giriş qapısını göstərdim,-mən isə evə gedirəm,-ondan ayrılıb evə gəldim.Bu dəfə Ramili lap pərt etdiyimi başa düşürdüm,ancaq bu məndən asılı bir şey deyildi,Ramil mənim idealıma oxşamırdı.Ən pis cəhəti isə onun sarışın olması idi.Düşündüyümün əksinə Ramil bu dəfə Nüşabə xalaya heç nə deməmişdi,görünür o mənim çətin biri olduğumu başa düşmüşdü,buna görə də özü mənim qəlbimə yol tapmağa qərar vermişdi.Növbəti imtahanda Ramili görmədim,buna sevinmişdim desəm bəlkədə yalan deməmiş olaram,düşünürdüm yəqin mən səhv etmişəm,bəlkədə o dana mənlə maraqlanmaqdan əlçəkib.Bu fikrimin yalnış olduğu evə gedəndə gördüyüm bir dəstə qızılgüllə öz təsdiqini tapdı.O vaxtlar kart yazmaq dəbdə olmadığından Ramil gülün birinin yarpağına,
-bu imtahanda səni şəxsən təbrik edə bilmədiyim üçün məni bağışla,bu güllər sənin üçündür.Başqa bir yarpağa ,
-sən bütün güllərdən gözəlsən yazmışdı.Anam yazıları görümədiyi üçün güllərin kimdən gəldiyini bilməmişdi,mənə ara-sira belə güllər göndərirdilər,anam buna bir növ adət etmişdi,ona görə də məni çox sorğu-suala tutmurdu.Qızılgülləri sevirdim,lakin mənimçün əhəmiyyətli olan onları kimin verdiyi idi,buna görə də indiyə kimi mənə göndərilən güllər zibilxanaları bəzəyirdi,Ramilin göndərdikləri də eyni taleni yaşadı.Sonuncu imtahan günü isə Ramil yenə qucağında bir dəstə qızılgüllə gəlib məni təbrik etdi.Artıq adətkar olmuşdum onun məni hamıdan,yaxınlarımdan əvvəl məni təbrik etməsinə.Onu qucağında güllərlə görəndə isə gic gülmək tutmuşdu məni.O iki-üç dəqiqəlik tərifnaməsindən sonra qucağındakı gülləri mənə verdi,
-yəqinki evdəkilər artıq solub,bunlarla yeniləyərsən.Ramildə heç bəyənmədiyim xüsusiyyətlərdə biri də indi etdiyi idi,yəni bir kəlməsi ilə etdiyi düz hərəkəti belə gözdən salırdı.Yenidən ciddiləşib,gülləri zibil qabına atdim,Ramil gözlərini bərəldim mənə baxırdı.
-hər dəfə gəlib məni təbrik etməyin,yersizdi,bu güllərə