heç nə deməzdim.Cavidi unutmamışdım,əslində onun məni aldatdığına da bir növ özümü inandırmağa çalışırdım,çünki ona nəsə olub fikri məni dəli edirdi,öz canımdan yox,dəli olmaqdan da yox,valideynlərimin canından,mənim halımın onlara dağ çəkəcəyindən qorxduğum üçün Cavid məni aldatdı fikri ilə özümü sakitləşdirir,onsuzluğu öyrənirdim.İlk aylarda hər gün onun mənə yazdığı məktubu oxuyur,”Mən səni sevirəm” sətrinə çatanda isə hönkür-hönkür ağlayırdım.Ad günüm gəlmişdi.İçimdə bir umidlə ondan nəsə gözləyirdim.Həmin günü Rauf əmigil,Ramil qardaşlarım,hamı bizdə idi,lakin mənim bütün günü telefon əlimdən düşməmişdi.Ondan isə heç bir xəbər olmamışdı.O gün bir daha ümidim qırılmış,Cavid dəftərini bağlamağa qərar vermişdim.Bu il sonuncu kurs idim,bütün diqqətimi dəsrlərimə,dövlət və sonuncu semestr imtahanlarına vermişdim.Səkkiz mart günü anamın yubiley yaşını,əlli beş yaşını qeyd etmişdik,atam xatirə kimi qalsın deyə videoçəkilişdə etdirmişdi.O gün Ramil bir daha mənlə ailə qurmaq istədiyini demsə də mən,
-Ramil mən heç vaxt heç kimlə ailə qurmayacam,-cavabını vermişdim.
-bütün ömrünü tək-tənha yaşayacaqsan?Dəyərmi hansısa alçağa görə?,-Ramilin Cavidi belə adlandırmağı mənə ağır idi,bu qədər yaşadıqlarıma baxmayaraq mən heç vaxt Cavid haqda o fikirdə olmamışdım.Cavid mənim üçün toxunlumaz idi,o məni atdı desəmdə heç kimə onun haqda bu çür təqiramiz danışmasına icazə vermirdim.
-heç vaxt...birdə heç vaxt onun haqqında belə danışma,eşidirsən məni,sənə qadağan edirəm onu təhqir etməyi..Ramil qəzəblə üzümə baxıb,
-səni atıb gedən birinə niyə bu qədər dəyər verirsən?
-onun məni atdığına hamını inandırdığım kimi özümü də inandıra bilsəm kaşki,sən məni başa düşmürsən,bunu heç gözləmirəm də.Ramil gözlərimə baxıb,
-sən hələdə onu sevirsən,-dedi,susub heç nə deməmişdim,Cavid barədə heç nəyi özümə etiraf etmirdim,o böhrana birdə düşsə idim çıxmağım mümkün olmayacdı,ikinci dəfə eyni şeyləri yaşamaq istəmirdim.Ramil üzünə kinayəli gülüş qondurub,
-nə unudulmaz sevgi imiş,-dedi