a gətirsin.Ramillə sağollaşandan biraz sonra Kama zəng vurub məni razı salmışdı.Axşam anamgillə biraz oturub sonra Ramil Kamayla gəlib bizi restorana aparmışdı.Onlarla olanda darıxmırdım.Novruz bayramından sonra mənə atamın uzaq qohumlarından elçi düşən olmuşdu.Mən yox desəmdə anam,
-məndə qızımı gəlin görmək istəyirəm,-deməsi xətrimə dəymişdi.
-ana,mən bu evdə artıq yer tuturam daha,-elə sakit,elə astadan demişdim ki,öz səsim özümü kövrəltmişdi,mənim vaxtı atamda evdə idi,bizim anamla danışığımızı eşidib mənə yaxınlaşdı.Atam alnımdan öpüb,
-sən mənim göz nurumsan,dünya bir yana sən bir yana,mənim nəyim var sənə qurbandı,birdə o sözü demə,-demiş,məni qucaqlamışdı,anamda xətrimə dəydiyini başa düşüb üzr istəmişdi.O gündən sonra daha üstümə gəlməz çıxan elçilərə mən yox deyən kimi yox deyərdilər.İyulun 3-ü Cavidin ad günü idi,aradn iki il keçmişdi,iki il idi ondan xəbər yox idi.Həmin gün özümdə cürət tapıb onun nömrəsini yığsamda zəng çatmamışdı.Avqust ayında isə Ramiligilin toyu oldu,nişandan fərqli olaraq bu dəfə Ramildə xoşbəxt və sevincli görünürdü.Nazlının isə bir oğlu olmuşdu,Əli qısqanclığından Nazlını işləməyə qoymurdu,onlara gedəndə Nazlını tanıya bilmirdim,o gözəl model getmiş,yerinə birza dolu bədənli,örtülü geyimli bir xanım gəlmişdi,Əli deyirdi o mənə belə daha xoşdu.Zaman keçirdi təkcə mənim həyatımda heç bir dəyişiklik yox idi.Artıq Caviddən tamamən əlimi üzmüşdüm,həyatımı tənha yaşayacaqdım,nə onun yerinə kimisə qoya bilərdim,nə də kimsə onun qədər məni sevirdi.24 yaşı olanda isə mənə bir dəstə qızılıgül göndərmişdilər.O günü heç vaxt unutmaram,həyatımda ümid etmənin nə olduğunu ilk o gün anladım.İşdən evə gələndə anam mənə kiminsə gül göndərdiyini dedi.Elə qapınnı ağzındaca,
-ana,atardın da,bilmirsən ki,mən gülləri neyləyirəm?Yaxşı özüm ataram,-deyib otağıma keçdim,anam buketdə göndərilən gülləri heç vaxt buketdən açmazdı,elə buketdəcə vazaya qoyardı,bu güllər bisə buketdə deyildi,həyəcanla anamın yanına qaçıb,
-ana bu güllər elə belə