göndərilmişdi?,-soruşdum.
-hə qızım.Bu güllər ondan idi,buna əmin idim,yalnız o mənə açıq güllər göndərirdi,24 qızılgül,yaşım sayda.Sevinc,təəccüb,qəhərlənmə qarışıq hisslər yaşayırdım,gülləri vazadan götürüb,qucaqladım,
-o sağdı,bilirəm bir gün qayıdassan,gözləyəcəm səni,-dedim.O gündən sonra hər günü umidlə açırdım ki,bəlkə bu gün qarşıma çıxar,lakin ondan nə səs var idi,nə də özü.Sadəcə bayramlarda gül göndərilirdi,bilirdim ki,o məni izləyir,niyə qarşıma çıxmırdı başa düşə bilmirdim,bəzən onların Şüvəlandakı evlərinin qarşısına gedib qışqırmaq istəyirdim.Bəzən isə işdən sonra evimizə yaxın olan parkda oturub ağlardım,o zamanlar hiss edirdim ki kimsə məni izləyir,ancaq heç cür o insanın kimliyini tuta bilmirdim.Bir il daha keçmişdi,25 yaşım tama olurdu.Bu gündə yaşım sayda gülə göndərmişdi,daha dözə bilməyib,evlərinə getmişdi,darvaza bağlı qapıda isə böyük bir qıfıl var idi.Göz yaşım yanağıma süzülə-süzülə,
-axı nə vaxta kimi belə olacaq,bəsdi çıx ortaya,-demişdim.Lakin ondan yenə heç bir xəbər yox idi.Novruzda göndərdiyi gülləri isə əsəblə zıbıllıyə atmışdım.Yay gəlmişdi,iyulun 3-ü işdən çıxıb evə gəlirdim.Cavidlə görüşdüyümüz cığırın yanından keçəndə kimsə adımı çəkdi,dönüb baxanda yıxımamaq üçün hasardan tutmuşdum.Bu Cavid idi,dörd günlük gedən insan dörd il sonra gəlmişdi.
-Hilal,-Cavid yenə bağışlanmaq istər kimi adını çəkmişdi.Hasardan bərk tutub,
-niyə gəlmisən?,-soruşdum,-get,sən mənim xəyalımda nağıl qəhrəmanı obrazındasan,indi gəlmisən ki,bu obrazı pozasan?Get,-deyib,hasardan tuta-tuta evimizə doğru yönəldim.
-mən qəzaya düşmüşdüm,-onnu bu sözlərindən sonra keyləşib yerimdə qaldım,arxaya dönüb,gözüm yaşla dolmuş halda ona baxırdım,addım atmağa taqətim yox idi,Cavid mənə sarı gələndə isə gözüm onun sol ayağını çəkməsinə yönəldi.Başımı qaldırıb ona baxaraq sadəcə,
-sən,-deyə bildim,Cavid məni qucaqlayıb saçımı sığallayır,
-ağlama,hamısını danışacam,bircə sən məni bağışla.Bir neçə dəqiqə ağlayıb,illərin kədərini gözümdən ağıtmışdım.Cavid əlimdən