n tutub,məni bir maşının yanına gətirdi.
-Kərim sən get daha,-Kərim tərəddüdlə,-özünüz sürə biləcəksiz,bəlkə hara istəyirsiz aparım qoyum?,-dedi.Cavid maşını özü sürəcəyini deyib,Kərimə getməsini bildirdi.O maşını sakit bir yerə sürüb,saxladı.Ona baxmasamda onu danışacaqlarını gözləyirdim.Cavid hər iki əlini rola dayayıb gözünü yola dikdi.
-moskvaya qayıtdığımın üçüncü günü idi,işləri demək olarkı həll etmişdim,hava limanına gedib bilet almışdım,qayıdırdım,yolda qəza oldu,üç maşın zəncirvarı qəza etmişdi,biridə mənim ki idi,pis vəziyyətdə idim,həkimlər yaşamaz demişimişlər,-o kinayəli gülüb,-kəfəni çırdım,ancaq ayaqlarımı hiss etmirdim,heç bir ümid yox idi,birdə yeriməyəcəkdim.İstəmirdim o halda məni görüsən,sağlam insanlar durarkən bütün həyatını xəstə birinə baxaraq keçirməyini istəmirdim,xəbərlərini həmişəki kimi Kərimdən alırdım.Qısqanclıq məni içindən yeyib bitirsə də onunla xoşbəxt olduğunu sanırdım,bir gün kıçık bir ümid yarandı ki,bir neçə əməliyyatla yenidən yeriməyə başlaya bilərəm,fasilələrlə üç əməliyyat keçirdim,istəyirdim tam sağalıb sonra qarşına çıxım,ancaq,-o mənə baxıb,əlini üzümə toxundurdu,-Kərim axırıncı gülləri atdığını deyəndə qorxuya düşdüm ki,yenə kimsə səni məndən ala bilər,onda xəstəxanada idim,həmin vaxt gəlmək istəsəm də həkimlər icazə vermirdilər,hətta məni qaçmayım deyə çarpayıya qandallamışdılar,-Cavid axırıncı sözləri gülə-gülə demişdi,-Hilal,bağışla məni,mən bilmirəm bütün sənə yaşatdıqlarımı necə unutduracam,-o,üzümü əlləri arasına alıb,alnımdan öpdü,-səni sevirəm,birdə heç vaxt səndən ayrılmayacam,-dedi.Cavid yanan əlimi tutub,
-dünyanın ən zərif əlinə,-o,cibindən təkqaş üzük çıxarıb,barmağıma taxdı,-bu üzük yaraşır,-deyib əlimi öpdü.2008-ci ilin noyabr ayında bizim toyumuz oldu,bu gün o hadislərin üstündən 5 il keçib,bizim iki oğlumuz bir qızımız var,Cavid tam sağalmasa da biz