ə yaxınlaşmamışdı.O yaxınlaşıb,salamlaşandan sonra sakit yanımda getməyə başladı.Biz metroya çatanda isə Ramil,
-bəlkə icazə verəsən maşınla ötürüm səni evə,-soruşdu.Ona cavab vermədən giriş qapısından metroya girdim.Ramil qolumdan tutub,
-Hilal !! Mən tərs-tərs onun qolumdan tutan əlinə baxırdım,Ramil başa düşüb əlini çəkdi.
-məni ötürməyə ehtiyac yoxdu.Ramil qarşıma keçib,qəzəblə mənə baxırdı.
-bəsdi səninki,bezdim daha sənin nazından,bilirsən nə var səndən xoşum gəlir,çalışdım fəqli formada bunu sənə bildirim,amma sən hər dəfə məni pərt edəcək bir şey tapırsan.
-sən də yemiyib-içmiyib,qaçıb,Nüşabə xalaya məni şikayət edirsən,o da hər gələndə sənin incikliyindən danışır.Ramilin düyümlənən qaşları bir anda açılmış,üzündə təəccüb dolu ifadə yaranmışdı.
-mən şikayət etməmişəm,anam nə deyib ki sənə?Ramilə inanmırdım,bəlkədə o Nüşabə xalaya şikayət mənasında heç nə deməmişdi,sadəcə dərdləşmək istəmişdi,Nüşabə xala isə hər dəfə bizə gələndə mənə söz vururdu.
-Ramil,hər dəfə qarşıma çıxmağını,mənə gül göndərməyini istəmirəm,ümumiyyətlə səni istəmirəm,mən sənə sən mənə baxdığın gözlə baxa bilmirəm,heç vaxtda baxa bilməyəcəm.Yaxşı olar ki,mənlə bağlı xəyallar qurmayasan.Başa düşürdüm ki,onun qəlbini qırıram,ancaq bu ona boş umidlər verməkdən,onu olmayan bir şeylə həvəsləndirməkdən yaxşı idi.Birdəki axı,bu Ramil idi,iki gün əzab kəçib sonra bir başqa qıza başı qarışacaqdı məni yaddan çıxaracaqdı.Həmin günü Ramil daha heç nə deməyib getdi.Xəzanda yarpaqlar düşən kimi günlərdə təqvimdən bir-bir sürətlə düşürdü,mart ayının səkkizi gəlmişdi.Bütün ailəmiz toplanmışdı,bu gün anamın ad günü həmdə,beynəlxalq qadınlar bayramı günü idi.Qardaşlarım gəlinlərimiz,Arzu Şəmilin oğlu Musa bizdə idilər.Musa yaşyarımlıq idi,təzə-təzə dil açırdı.Hamı anamı təbrik edib,hədiyyələrimizi verəndən sonra,süfrə arxasına keçmişdik.Birdən qapının zəngi çalındı.
-mən açaram,-deyib,qapıya doğru getdim.Qapını açanda Ramil qucağında bir dəstə qızılgüllə qarşımda dayanıb,dişlərini