Adım Hilaldı,mən həmişə fəqlənməyə can atmışam,bu da ilk adımda öz əksini tapıb,adımı sevirəm,fərqli və mənalı olduğu üçün. Sizə biraz ailəmdən danışım.Ailəmiz genişdir,məndən böyük iki qardaşım var,Cəmil və Şəmil,hər ikisi ailəlidir,iki qardaşdan sonra Leyla adında bir bacım dünyaya gəlsə də ,altı yaşı olanda qızdırmadan rəhmətə gedib.Daha sonra əkiz bacı-qardaşlarım olan,Aynurla Ayxan dünyaya gəliblər. Lakin onlarda çox yaşamayıb.Mən isə necə deyərlər lotereyadan udulmuşam,heç hesabda olmadan dunyaya gəlmişəm.Buna görə də atamın ən sevimli övladı mənəm.Atam məni çox dəcəl böyüdüb,lakin evdə atamdan başqa da heç kimin sözünə əhəmiyyət verməzmişəm,həddən çox dəcəl,yaramaz bir uşaq olmuşam.Mənim uşaqlığım Şüvəlan bağlarında keçib.Uşaq vaxtı məhləmizin oğlanları ilə birlikdə qonşuların bağına üzüm oğurluğuna gedər,hinlərdən yumurta oğurlayar,pişiklərin bığların kəsərdim.Bəzən uşaq ağlımla bəzi gülməli işlərdə görürmüşəm.Mən xatirlamasam da anam danışır ki,bir dəfə qonşunun hinindən yumurtanı oğurlayıb evimizdə öz yorğanıma bərk-bərk büküb,üstündə oturmuşmuşam ki,içindən cücə çıxaracam.Anam deyir,-bir gün səhərdən axşama kimi səni o yorğanın üstündən qaldıra bilmədik,atan işdən gələndən sonra o səni qaldırmağı bacardı,ancaq yumurta sınmış,yorğan isə tamamən yumurta olmuşdu.Bəzən isə dəcəlliklərim özümə zərər verməklə nəticələnərmiş.Bir dəfə qaynar çaydanı aşırmaqla ayağımı yandırmış,buna əhəmiyyət vermədən soyuqda gedib uşaqlarla qartopu oynamışam,indidə o ayağım çox soyuq olanda xəfif ağrıyır.Altı yaşım olanda isə süd qazanını aşırıb,sol əlimi yandırmışam,yanıqdan sonra isə əlim qoca insanların əli kimi qırış qalmışdı.Nişan üzüyü taxılan əl olduğundan anam sonra plastik əməliyyat etdirməyi təklif etsə də mən qorxumdan razı olmamışdım.Hər gözəlin bir eybi var məsəli əsl mənə uyğundur deyərdim ,yanıq əlimin olması mənim yeganə eybimdi.Mən üçüncü sinifə gedəndə isə evimizdə yanğın olmuşdu,xoşbəxtlikdən həmin günü biz evdə deyildik,bəzi əşyalarımız yanmış evimiz isə