çəkilən gəncin yanına gedib öz doğma dilində salamlaşdı. İlk əvvəl gənc salamın ərəbcə olduğuinu düşünsə də ardınca hal əhval tutulmasından başa düşdü ki, qarşısındakı azərbaycanlı biridir. Əbdül ürəkdən sevinərək gənci bərk bərk qucaqladı. Nə də olsa öz torpaqlarından biri idi. Şəms atasının bu halını izlədikcə kövrəlir Amal isə daha da təəcüblənirdi. Axı bu insan kim idi ki, onu öz doğma yaxını kimi qucaqlayır. Bir az keçdikdən sonra artıq hər şey ona aydın olmuşdu. Amal Moskvada işləyirdi. Buradan qayıdandan sonra isə yenidən öz doğma yurdunda yaşayacağını demişdi. 32 yaşlı bu gənc öz peşəsinin öndə gedənlərindən idi. Artıq onun adı ən yaxşı ürək cərrahları siyahısında idi. Uzun söhbət əsnasında Şəms sadəcə onları dinləyirdi. Abdulla bəyin Əbdül kişini çağırması ilə gəncdən bir neçə dəqiqəlik ayrılaraq onun yanına getdi. Şəms isə Amalla birlikdə qalmışdı. Amal ətrafındakı insanlara baxırdı. Şəms isə söz demək istəyirmiş kimi yüngülvari öskürüb sözə başladı. – Gələn dəfə ehtiyyatlı olun. Berikanın qarşısına kim çıxsa o millətinə, kimliyinə baxmır vurub keçir. Kiminsə onun yolunu kəsməsini sevmir.
Amal ilk əvvəl anlamasa da gözlərini qıyıb diqqətlə şəmsə baxanda gözlərindən tanıdı.
- Demək o siz idiniz? Min il düşünsəm ağlıma gəlməzdi.
- Nə?
- Bir qızın bu qədər məharətli at sürməsi.
Şəms onun bu sözünə ürəkdən gülmüşdü. – Təəccüblənməyin burada qızların əksəriyyəti yaxşı at çapır.
- Mən ilk dəfədir görürəm.
- Bu da təbiidir. Azərbaycan və Moskvada çöl və ərəb atları olsaydı inanıram ki, orada da xanımlar məharətli olardılar bu sahədə.
- Siz burda böyümüsünüz?
- Bəli, nədir ki?
- Azərbaycan dilində elə danışırsınız ki..elə bil anadangəlmə bu dili öyrənmisiniz.
Şəms yenidən gülmüşdü onun bu sözünə. Şəms güldükcə Amal özünü pis hiss edirdi. Sanki lağa qoyulmuş kimi hiss edirdi özünü.
- Elə anadangəlmə bu dili öyrənirəm. Atam mənimlə ancaq azərbaycan dilində danışır.
- Atanız? Əbdül bəy atanızdır?
- Bəli.
- Aa bağışlayın bilmədim.
-