xala ikimizidə döyə bilər. Əli ağırdır deyim bil.
- Deyəsən çox kötək yemisən..
- Təsəvvür edə bilməyəcəyin qədər.
Ayağa qalxıb əlini mənə uzatdı. Gülümsəyərək əlimi ona verib mən də ayağa qalxdım. Eyvandan çıxanda Gülsüm xala su içirdi, bizi görüb stəkanı yerə saldı.
- Ay bismillah. Ay bala ürəyim düşdü. Səhər hələ açılmayıb burada neynirsiniz. Hiii yoxsa ikiniz də burada yatmışdınız?
- ....
- Buna bax da. Qızı içəri salsın deyə çağırmışam, gedib özü də orada yatıb. Dəlisiniz ikinizdə, dəli.
Gülsüm xala deyinə deyinə içəri keçdi.
Mən də çayı qoyub stula əyləşdim. Mən titrəsəmdə Amal üşüyənə oxşamırdı, amma dayanmadan asqırırdı.
- Mənim üzümdən xəstə oldun.
Bu sözümə Amal elə diqqətlə üzümə baxdı ki, elə bil nəsə dedi, amma mən eşidə bilməyəcəyim tərzdə. Sonra başını salıb : - hə, danış görüm niyə evdə harada ünc var ora qaçırsan.
Sözünə gülüb, uşaqlığımı yada saldım. Çünki bu xasiyyətim uşaqlqdan qalmışdı.
- Atamı incitmişdim bir dəfə?
- Bir dəfə?
- Yox... (gülürdük) yəni dəfələrdən birində (Amal da mənə qoşulub gülürdü.) Amma heç vaxt qıymırdı cəzalandırmağa. Eləcə bir söz deyirdi.
- Şəmsparə
- Sən haradan bilirsən?
- Atan deyib.
- Hə... nə vaxt ki, hirslənirdi eləcə “otağına qalx, Şəmsparə” deyirdi. Pis olurdum onun o halına. Qıymırdı mənə nəsə deməyə, amma mən də dəcəlliyimdən qalmıyıb onu incidirdim. Özümə cəza verməyi düşündüm. Kencdə dayanmağa başlıyırdım, bir ayaq üstə. Gülmə, düz deyirəm. ..Elə elə vərdiş yarandı. Nə vaxt özümü günahkar hiss edirəm qaçıb küncə girirdim.
- Özünü günhakar hiss edəcək nə oldu ki, bu gün?
Amal məni pis vəziyyətdə qoydu. Sözümü mənə qarşı istifadə etdi. Dorğudan da niyə özümü cəzalandırırdım ki? Günahkar idimsə, kimin qarşısında?
- Eləcə hava alacaqdım.
Amal məyus halda başını yenə aşağı saldı. Deyəsən məndən nəsə gözləyirdi. Dünənki telefon zəngimlə bağlı nə isə açıqlamalı idim. Amma eləyə bilmirdim. Qalxıb getmək istəyirdi ki, əlindən tutub dayandırdım. – Amal, çay hazırdır.
O isə