artıq. Əsəbiləşəndə, sakit olanda, təəcüblənəndə. Amma çox maraqlı idi ki, bu adam yatanda məsum körpəyə oxşayırdı. Amalın üzünü heç vaxt tüklü görməmişdim. Həmişə baxımlı olurdu. Həkim olduğundan belə şeylərə iki qat diqqət edirdi. Həmişə üstü başı səliqəli, üzü təmiz, saçları daranmış olurdu. Indi isə azacıq uzun saçları dağılmış, üzü azca tüklənmişdi. Amma belə daha yaraşıqlı olmuşdu. Amalın bütün üz cizgilərini incələyərkən dərindən nəfəs alaraq yerindən tərpəndiyini sezdim. Ayağa qalxıb ona yaxınlşanda oyanmadığnı eləcə yerini rahatladığını gördüm. Demək ki, artıq yaxşıydı. Yanına uzanıb onu izləməyə davam etdim. Necə oldusa bir anlıq gözümü yumdum. Yatmamışdım. Olur bəzən gözlərini yumursan yuxu tutur, amma ətrafda olanları eşidir, hərəkətləri sezirsən. Yanağımda duyduğum istilikdən anladım ki, Amal oyanıb. Gözlərimi açmadan yalandan özümü yuxuluğa vurdum. O isə üzümü oxşamağa davam edirdi. Hərarəti tam düşməmişdi əlindəki isilikdən anlamışdım. Bir az sonra isə əlini elə yanağımda salxadı. Hərəkət etməməyindən yenidən yatdığını düşünüb yavaşca gözümü açdım. Düz bilmişdim. Yenidən yuxu aparmışdı. Amma nədənsə əlini üzümdən götürmədim. əkisnə mən də əlimi onun üzünə apardım. Toxunub toxunmamaqda tərəddüd etsəmdə yavaşaca toxunmuşdum. Üzünün tükləri əlimə batırdı. Gülmək tutdu məni. Bir anlıq əlimi geri çəkilib onun da əlini çəkdim.
- Mən neynirəm belə. Şəms, özünə gəl qızım.
Ayağa qalxıb yatağın ayağında əyləşdim. Onun üzünə toxunduğum əlimi elə sıxmışdım ki, dırnaqlarım dərimə batırdı. Bir az sakitləşmək üçün eyvana çıxdım. Hava günəşli idi. Bir az nəfəs alıb içəri keçəcəkdim ki...
- Mənim xəstələnməyim bəs etmədi?
- Ay! Ürəyim!
Amal ayağa qalxıb arxamca gəlmişdi. Səsinə necə diknimşdimsə əllərim əsirdi bütün. O isə yarı yuxulu halsız divara söykənib gülümsünürdü.
- Gəl, keçək içəri. Qızdırman hələ düşməyib sən təzədən evana çıxmısan.
Qolundan tutub otağa aparanda beynimdə ancaq bir fikir var idi. Görəsən az əvvəl ona toxunanda oyaq idi deyə