deyildim. Tək düşüncəm buralardan çıxıb getmək idi. Telefonum zəng çaldı. Əzizə idi zəng vuran. Telefonu götürməyimlə ağlamağım bir oldu. Indi ona elə ehtiyacm var idi ki.
- Şəmsim, canım mənim. Nə olar ağlama. Içim parçalandı burada.
- Əzizə, mən evə istəyirəm.
- Caann.. quzum nolar belə eləmə. Nə baş verib ki, nəsə olub Şəms. Sən belə ağalağan deyilsən axı.
Mən isə cavab vermədən hey ağlayırdım. Canım yanırdı. Həm də çox.
- Şəms, sakitləş.. Amal xətrinə dəyib? Ay qız ağlama, cavab ver.
- Yox, sadəcə darıxıram.
- Dəli qız. Amala denən göndərsin səni. Mən də gələrəm.
- Yaxşı..
Bir az söhbət etdikdən sonra dəstəyi assamda hələ də rahatlıq tapmamışdım. Qapı çalanda Saranın səsini eşitdim. Özümü toparlamağa çalışsam da qızarmış burnum və gözlərim məni ələ verirdi.
- Olar?
- Gəl, Sara
- Necəsən? Gülsüm xala dedi xəstələnmisən, özünü yaxşı hiss etmirsən.
- Hə, bir az soyuqlamışam. Kamil hanı ?
- Sahib evdədir. Onunla oynayır.
- Nə yaxşı gəlib demək. Sevindim sənin adına.
- Çox sağol....çox sağoldaaa sənə nə olub? Bu nə haldır?
- Dedim axı soyuqlamışam.
- Şəms, adam soyuqlayanda ağlayır?
- ....
- Nə oldu yenə? Amalla dalaşdınız.?
- Yox.
- Bəs niyə ağlamısan?
- Evdəkilər üçün, üvim üçün darıxdım. Getmək istəyirəm.
Yenə ağlamağa başldım.
- Ay dəli, sənin evin buradır. Sevdiyinin yanı. Həm düşün ora getsən Amal üçün darıxacaqsan axı.
Sara heç nəyi bilmədiyindən, ona belə danışmaq asandır. O bizi normal ər arvad zənn edir. Haradan bilsin olanları.
- Caann..
Sara məni necə qucaqladısa hönkürtü ilə ağladım. Axı nə baş verirdi. Niyə canım bu qədər yanırdı? Saranın qollarında az da olsa huzur tapmışdım. O qədər ehtiyacım var idi ki, bu anda əzizlənməyə. Bir az sakitləşmişdim. Sara yenidən maraqlanmağa başladı.
- Şəms, bax Amalla hələ təzə evlisiniz. Belə şeylər normaldır. Axı bir birinizi az tanıyırsınız. O qədər yalnış anlaşılmalar ola bilər ki.
- Bunu yalnış anlaşılacaq tərəfi yoxdur. Mənə xəyanət edir.
Dilimdən çıxan