- Üzr istəməyə nə gərək. Hardan bilə bilərdiniz. İzninizlə mən artıq getməliyəm. Şad oldum
- Mən də. Amma gələn dəfə atı sürüb aparmadan icazə verin mən də yaxından baxpım.
- Berika imkan verməz ona toxunmağa. Ona məndən və bacımdan başqa heç kim toxuna bilməz.
- Niyə?
- Bilmirəm. Lap balaca vaxtından bacımla mən ona baxmışıq. Amma yenə də vəhşiliyi qalır. O çöl atıdır.
- Maraqlı adı var.
- Hə. Berika. Şimşək parçası.
- Ooo mənası daha gözəl imiş.. Bəs..
- Bağışlayın getməliyəm sağolun.
Şəms sağollaşıb getdiyi anda Əbdül bəy na yaxınlaşdı. Amalı sorğu suala tutub uzun zamandır getmədiyi Bakıdan sorğu suala tutmuşdu.
Şəms isə yığıncaqdan çıxıb evlərinə doğru qaçırdı. Sürətli addımlarla qaçanda kiminsə onu belindən tutub kənara çəkdiyini hiss etdi. Dönüb baxmadan əli ilə necə yumuruq vurmuşdusa arxasındakının mədəsini tutaraq çıxardığı iniltidən bunu Zahar olduğunu anlamışdı.
- Zahar sənsən?
- Hər dəfə belə qarşılamaq məcburiyyətindəsən?
- Min dəfə demişəm belə eləmə. Xoşum gəlmir.
- Sevgilim deyilsən, əcəb edirəm.
- Shhh sakit, eşidən olar.
- Eşitsinlər. Sevdiyimi gizlədəcəyəm?
- Zahar!
- Ay can..
- Off Zahar.
- Şəms yaxşı da. Bir də eləmərəm. Bu necə işdir sevdiyimə toxuna bilmirəm. Az qala əlindən tutmağa icazə vermiyəcəksən.
- Hələ əlimi tutmağına icazə verdiyimə şükr elə. Nə vaxt ki, nigahımız kəsiləcək, bax onda da toxunarsan.
- Şəms yenə başlama.
- Yenə başlama? Zaxar nə vaxta qədər belə davam eləmək fikrin var.
- Özün bilirsən, bizimkilər sizə gəlib rədd cavabı alıblar.
- Və? Bir dəfə gəliblər. Sənin xəbərin var arda arda az qala hər gün elçi gələn var. Qapıdan qovsaq belə.
- Mənim valideynlərim sizin üçün nədir?
- Başa düşmədim?
- Onlar bir evə bir dəfə gedərlər. Deyəsən səninkilərin adı sanı var deyə özünü göylə aparırlar. Bu o demək deyil ki, mənim anamı atamı əzsinlər.
- Zahar sən nə danışırsan? Kim sənin valideynlərini əzib? Bizimkilər sadəcə Əzizənin toyundan sonra buhaqda düşünəcəklərini deyiblər.