e heç kim babamın veziyyetinin nece olduğunu demirdi. Hec atamın sesi de yaxşi gelmirdi. Yolda Amal bir an bele tek qoymadı meni. Ya elimden berk berk tutur, ya da meni bagrina basirdi. Moskvada hava limaninda teyyareye minik baslamamışdi. Amal qalxib mene su almaq isteyende getmeye qoymadım. Yanimdan ayrilmasini istemirdim. O meni özüne sıxdıqca men de ondan berk yapisirdim. Aglamaqdan sesim bele tutulmuşdu.
- Amal.
- Ay can.
- Onlara heç ne olmayacaq he.
- Elbette, ikisi de salamatdir.
Men yeniden aglamaga başladim.
- Şemsim, besdir ağladın bax, az qalib çatiriq. Özün goreceksen ki, yaxşidirlar.
- Babam. Niye demirsiniz. Atamin sesini eşitdim, amma onun.
- shh.. Sakit ol. Söz verirem hec kime hec ne olmayacaq.
- Sene inaniram. Sen heç vaxt sözunden dönmürsen. Bu defe de tut. Yaxşi olsunlar.
Amala yalvariş dolu baxişlarla baxirdim. O ise ele eminlikle mene zillenmişdi ki, hemin anda rahatliq tapmisdim.
Artıq Maskatda idik. Buralar üçün çox darixsam da ne istisini ne güneşini, ne sonsuz görunen sehralarini, mas mavi okeanını dûşunecek halda deyildim. Yol azaldiqca sebrim daralarirdi. Amal bunu hiss edirdi. Elimden berk tutub "Şems, sakitleş artiq, bax çatmişiq, qorxma, yanindayam" deyib sixması ile ona sadece bir kelme "hemişe yanimda ol" demek istədim. Amma deye bilmedim...Evdəkilər xəstəxanada olduğundan bir başa ora getdik. Atam ayaqüsət bizi qarşıladı. Onu elə görəndə rahatlaşmışdım. Qolu sarqılı idi. Amalın dediyi kimi çiynindən yara almışdı. Atamı görəndə uzaqdan elə qaçaraq ona sarıldım ki, ağırıdığı hiss etdim.
- Sənə bir şey olsaydı, mən yaşaya bilməzdim.
- Can, elə demə. Bax quzum burdayam, ayaqdayam. Sağ salamatam ağlama.
- Babam? Babam hanı?
- Baban...Baban komadadır. Hələ ayılmayıb.
- Nə?
- Şəms, qızım ağlama artıq. Hamı sağdır. Baban da tezliklə oyanacaq.
Əzizə məni dartaraq anamın yanına gətirdi. Halı pərişan idi. Elə bil görmədiyim iki ay ərzində 2 il qocalmışdı. Məni görəndə eləcə yüngül təbbəssüm etdi. Əzizəyə tərəf