baxdım. Sakitcə “iynə vurublar, sakitləşdirici. Hələ onun təsirindədir. Bütün olanlar...gözünün qarşısında olub” dedi. Bu nə qara bulud idi almışdı başımızın üstünü. Ailəmi heç vaxt belə görməmişdim. Onlar həmişə bir yerdə, daima gülüb danışan, sağ və salamt idilər.
- Əzizə, nə baş verib? Kim eləyib.
- Bilmirəm. Ata heç nə demir.
Atama tərəf döndüyümdə Amalla qapıda söhbət edirdilər. Nə baş verirdi öyrənmək istəyirdim.
- Ata necə oldu? Kim elədi?
- Qızım, sonra danışarıq.
- Yox, indi. Kim eləyib, niyə eləyib?
- Şəms, atan yorğundur, sonra danışarsınız.
- Sən qarışma!
Amal dediyim bu sözün o anda fərqində deyildim. O qədər qorxmuşdum ki, həmin anda hamıya qarşı aqresiv idim. Atam ilk dəfə idi ki, başqa birinin yanında sənin mənə yüksəltdi.
- Bu nə tondur? Qarşındakı həyat yoldaşındır sənin.
- Əbdül bəy, sadəcə çox gərgindir.
- Fərq etməz. Heç nə ona bu tonda danışmağa bəraət qazandırmır. Ayıb olsun sənə Şəms. Çox ayıb olsun.
- Ata, bağışla, mən,
- Məndən yox. Həyat yoldaşından üzr istəməlisən. İndi get, düşün, səhvini anla sonra danışarsınız. Gəl biz çıxaq Amal, Əhməd də həyətdədir.
Atamın bu reaksiyasına tutulmuşdum. Haqlı idi. Amal mənim uşağım deyildi. Amma Allah şahiddir ki, o an orada kim olsaydı bunu deyə bilərdim. Yəni amala qarşı deyildi sərtliyim. Əvvəl olsaydı bəlkə hə.. amma indi ona qarşı içimdə aqresiya yoxuydu. Yenə də çox pis oldum. Onun məni acı sözümə rəğmnə müdafiə etməsi isə lap məni kövrəltdi. Axı bu necə insandır. Bu qədər sərtlik varkən niyə bu qədər də həssasdır.
* * *
Əbdül bəy Amalla birgə həyətə çıxdı. Əhməd yanlarına gəlib polislərin yenə gəldiyini onlarla özünün maraqlanacağını deyib getdi.
- Gəl, burada oturaq.
- Əbdül bəy, Şəms ...o istəmədən elədi, mən bilirəm.
- Istəyərək ya da istəməyərək elədi. Amma eləməməliydi. Neçə ildir evliyik hələ bir dəfə Xədicənin mənimlə səsini yüksədib əmr formasında danışdığı an olmayıb. Hə, aramızda anlaşılmazlıq olub, gərginlik olub, amma əsla səsini yüksəltməyib.