n məni görən kimi fikrilərimdən ayrılıb onlara tərəf addımladım. Amal ayağa qalxıb – mən sizi tək qoyum deyincə daha da məyus oldum. Incik idi mənə yəni? Axı o halımı görmüşdü. O bu qədər müddətdə nələrdən keçdiyimin şahidi idi. O da anlayışlı olamyacaqsa mən kimə ümid edim.
- Ata .
- Eşidirəm.
- Ata..bağışla..mən
- Dedim axı, üzrü məndən yox, həyat yoldaşından istə.
- Istəyəcəyəm, amma əvvəlcə sən də məni bağışla. Mən sadəcə bərk qorxmuşdum.
- Şəms, gəl otur. Bax qızım....anlayıram. çətin günlər yaşayırsan. Sevmədən evləndin. Yad birini həyat yoldaşı olatraq qəbul etdin, öz ailəndən yurdundan yuvandan ayrı düşdün. Indi bütün bu olanlar.. Amma inan mənə qızım Əzizə də mən də ananda eyni duyğuları yaşayırıq. Elə bilirsən mənə asan idi Bakını qoyub buralara bir dəfəlik köçmək. Anana layiqli ər olmaq. Babanın kölgəsində olmamaq üçün gecə gündüz çalışdım. Fəhləlik elədim, daş daşıdım, yük daşıdım, amma nə qazandımsa özüm qazandım. Bax o anlarda bərk qorxurdum. Kimisə kölgəsində olmaqdan..Xədicənin yanında başı aşağı olmaqdan. Mənim bütün bunları yaşadığıma görə anana tərs davrandığımı görmüsənmi? Ya anan? Ona da asan deyildi. Canının bir parçasını Musandama digərini az qala dünyanın o biri baçşına Bakıya göndərdi. Hər gecə ağlayır sizin üçün. Kədərdən yox. Tək kədəri istədiyi vaxt sizi görməməkdir. İndi də bütün bu olanlar. Düz gözünün önündə həm yoldaşını həm atasımnı, canından olanı və canı qədər sevdiyi birini itircəkdi az qala. Bütün bunları yaşayıbsa gərək bizə tərs davransın. Bax sakitcə içinə atıb..ailəsi ilə birgə hüznünü yaşayır. Indi sən. Nə olur olsun, kimdənsə hikkəni çıxartma. Heç kimin heç nədə günahı yoxdur. Bütün bu olanlar demək ki olmalıymış. Kiminsə səhvi deyil. Amal yxşı oğlandır. Sən sadəcə onun sənə doğru daha da addmılamasına izn ver. Bax gör onun sevgisi səni də sarırmı sarmırmı..
Atam danışdıqca gözümdən yaş süzlürdü. Haqlıydı. Atamın üzündən öpüb ayağa qalxdım. Amalı tapıb üzr istəyəcəkdim. Ətrafa boylananda Əhmədlə danışdığını