Heç rədd cavabı da almamısınız.
- Eee Şəms uzatdın amma.
- Demək uzatdım? Yaxşı elə olsun. Bir də mənim üzümügörsən mənə də Şəms deməsinlər.
- Şəms! Şəms dayan. Eşidirsə... Bağışla xahiş edirəm. Şəms!
- Rədd ol!
- Xahişedirəm, bir də olmayacaq. Sadəcə çox gərginəm bu aralar. Bilirsən sən də.Bilə bilə üstümə getməsən olmaz sanki.
- Danışmaq istəmirəm.
- Yalvarıram getmə. Səndən başqagüvənə biləcəyim bir yaxınımyoxdur artıq.
- Anlamadım. Bu nə deməkdir?
- Valideynlərim....Başqa birini mənə arvad olaraq almaq istəyirlər.
- Nə? Necə?
- Hə.. Ona görə də onlarla dalaşdım və evdən çıxdım. Mən səndən başqasını istəmirəm.
- Bunu niyə indi deyirsən?
- Əhvalını korlamaq istəmirdim. Amma deyəsən onsuzda korladım.
- Zahar, neynəmək fikrindəsən?
- Bilirəm, amma bir az düşünsünlər.
- Bu pis oldu.
- Hə, bir az elə oldu. Amma onların yeganə övladıyam,məndən əl çəkə bilməzlər. Bu qədər asan deyil, dediklərimi qəbul edəcəklər.
Şəms və Zahar uzun müddət idi gizli görüşürdülər. Zahar Şəmsin ailəsi kimi olmasa da onlar da ad san qazanmış bir nəsildən idilər. Ailəsi bir dəfə elçi düşmüş və rədd cavabı almışdı. Əslindəyox deməmişdilər, sadəcə Əzizəni yerbəyer etməmiş Şəmsi vermək niyyətində deyildilər. Uzun keçən gecədən sonra hər kəs evinə çəkilmişdi. Şəms bütün gecəni yatmamış Zaharı düşünmüşdü. Birdən valideynləri istəməsə necə edəcək. Qorxurdu həm də. Atacağı addımdan qorxurdu. Zaharı çox sevirdi. Və düşündü ki, əgər valideynlər razı olmasa qaçacaqdı.Əslində həmin gecəni çox adam yata bilmədi. Əbdül bu gün Abdulla bəyin dediklərini düşündü. Qızını Musandama vermək. Şəhərin uzaqlığı gözünə dayanırdı. Ya qızının ehtiyacı olanda yanında ola bilməsə onda necə. Xədicənin də narahat olduğunu sezdi, amma heç nə demədi. Ailəni artıq evlərinə dəvət etmişdilər. Əbdül bəy Azərbaycandan olan gənci də evlərinə qonaq çağırmışdı. Artıq 3 -4 gün sonra gedəcəkdilər. Və o bir də Allah bilir nə vaxt öz doğma torpağından olan birinə evində qonaq edəcəkdi. Əzizənin elçisi