gördüm. Yorğunluq var idi simasında. Həm də kədər. Kədərə səbəb mən idim. Çox utandım o an. Onu incitdiyim üçün, bütün bunları o da mənimlə birgə yaşamışdı, amma onu bir dəfə olsun belə başa düşməyə çalışmamışdım. Ancaq özüm..ancaq mən. Elə bil tək daşıyrıdım bütün bu yükü.
- Amal..
- Necəsən Şəms?
- Yaxşıyam Əhməd. Sən yaxşı ol.
- Çox sağol. Mən Əzizənin yanına gedim. Sonra mütləq danışaq.
- Yaxşı..
Əhməd Amaldan uzaqlaşan kimi Amal yaxına gəlib mənimlə üz- üzə dayandı.
- Nə olub Şəms?
- Şey...mən..mən üzr istəyirəm.
- Lazım deyil..
- Yox lazımdır.
- Şəms, atan istədi deyə məndən üzr istəməyini istəmirəm.
- Amma mən..
- Atan çağırır, getməliyəm.
Gözlərim bərəlmiş halda arxasınca baxdım. Mənə ağzımı açmağa imkan vermədi. Məni hər zaman dinləyən Amal sözümü ağızmda qoyub getdi. Amam nə olur oslun onunla danışacaqdım. Atama görə yox, onun özünə görə üzrümü istəyəcəyimi deyəcəkdim.
Bir neçə saat keçmişdi, babmın vəziyyətində dəyişiklik yox idi. Həkimlə atam, Amal və Əhməd dəhlizin başında nə danışırdılar bilmirəm. Anam mən Əzizə gözümü onlara zilləmiş, dodaqlarından nəsə oxumağa çalışırdıq. Atamın üzündəki məyusluq ifadəsi bizi lap təlaşlandırırdı. Həkim getdikdən sonra üçümüzdə onların yanına getdik.
- Nə oldu, nə vaxt ayılacaq atam.
- Xədicə, gəl oturaq.
- Əbdül, qurban olduğmu denənə. Artıq ürəyim üzüldü.
- Şey.. Abdulla bəy..bədən orqanları normal funksiyasını yerinə yetirir, amma..
- Amma nə?
Hamımız Atamın ağzından çıxan kəlməyə acmışıq kimi baxırdıq.
- Komadan ayılması. Yaşlıdır deyə bədən ağrılara tab gətirmir. Həkim..həkim nə vaxt ayılacağını bilmir. Bu gün də ola bilər....bir..bir neçə il sonra da.
* * *
O gün xəstəxanada olanları, nələr yaşadığımızı danışmağa dəyməz. Amma toparlanmalıydıq. Atamın dediyi kimi. Allahdan ümid kəsilməz. O hələ sağdır və hələ də ürəyi döyünür. Hər gün xəstəxanaya gedir ziyarət edib onunla danışırdıq. Bizi eştidiyini həkim demişdi. Belə hallarda xəstə ilə danışmaq da onun ayılmasını