ı tezləşdirə bilərmiş. 2-3 gün keçmişdi. Artıq evə qayıtmışdıq hamımız. Və qorxduğum başıma gəldi. Evdəkilər Amalla normal ər arvad olduğumu düşündükləri üçün bizi mənim otağımda yerləşdirmişdilər. Amala artıq inanırdım. Mənə toxunmayacağını bilirdim. Ona görə etriaz etmədən hətta nə yalan deyimsevinərək qəbul etdim. Bu bir neçə gündə onunla danışa bilməmişdim. Bu ən yaxşı şansdır deyə düşündüm. Üzr istəyəcək bir daha onunla kobud davranmayacağımı deyəcəkdim. Axşamı səbirsizliklə gözləyirdim. Amal ilk otağa girəndə nədənsə həyəcanlandım. Elə o da qapıda dayanıb otağa göz gəzdirdi. Kənarda divanı görüb, mən burada yataram. Eləcə bir yastıq ver bəsimdir.
Nə yatmaq nə danışır bu adam. Yenə soyuqluğu ilə sipər qoymuşdu arada. Mən bununla danışmaq, üzr istəmək, daha mehriban olmaq istəyim bu yatmaq istəsin. ÖZümdən asılı olmadan yastığı götürüb qaş qabaqla Amala tulladım. – al yastığını
- Ey, neynirsən?
- Yastıq istədin də.
- Daha nəzakətli ola bilərdin.
- Bağışla da Nadya kimi ola bilmirəm.
Nadya haradan çıxdı bilmirəm. Bu qız Maskatda da mənim dilimdə idi. Lətifəsi Amaldan uzaq, amma eşşəyin ağlına zorla qarpız salmaq kimi bir şey elədim. Denən sənə bu lazımdır.
- Nadya?
Amal gülümsəyirdi. Bu baxışları heç bəyənmədim. Bic bic baxıb gülmək.. nəsə kəşf etmiş kimi
- Nədir yoxsa yadına düşdü.
- Yadıma saldın da.
- Gecən xeyrə.
Qalxı eyvana keçdim. Hava həqiqətən isti idi. Sevirdim istini. Gözlərimi yumub dərindən nəfəs aldım. Düzü gözlədim ki, Amal arxamca gələr, amma ondan səs soraq youydu. İndi gəl dəli olma. Otağa döndüyümdə Amal yerini rahatlayır, uzanırdı. Divan qısa olduğundan ayaqları çöldə qalırdı. Həm gülməyim gəlirdi həm əsəbiləşirdim. Bilmirəm niyə amma məhz bu gün onunla danışmalıydım. O yerini rahatlayıb başını yastığa qoyacaqdı ki, yastığı başının altından çəkdim və...
- Ay başım. Neynirsən sən?
- Danışmalıyıq.
- Bir başımı yarmadığın qalmışdı.
- Bərk dəydi?
- Hər halda taxtaya dəyən baş yumuşaq dəyməz. Hələ düşünsək ki,