orada yastıq olduğunu dşünüb baş vurmuşam.
Özümü saxlaya bilməyib güldüm. Yenə qəh qəhəm evi götürmüşdü.
- Sən kimə gülürən belə - deyib Amal məni qıdıqlamağa başladı. Bilmirəm o an ikimiz də uşaq kimiydik. Mən əl çəkməsi üçün yalvarır gülürdüm o isə dayanmadan qıdıqlayırdı. Sonra əlini başına atıb sifətini büzdü. Qeyri ixtiyari ona yaxın dayanıb əlimi başına atdım. Yavaşaca sığal çəkərək – bərk ağırıyır? Deyə soruşdum. Amal düz gözümün içinə baxaraq – hə, bərk ağırıyır. Dedi.
- Öpüm keçsin?
- Öp keçsin.
Saçlarından qəribə qoxu gəlirdi. Amal siqaret çəkməzdi, amma tütünün ətirlə qoxusu qarışmış halda saçına hopmuşdu. Ilk dəfə idi, ona bu qədər yaxın dayanırdım. ətrin məni həqiqətən bihuş elədi. Kiçik bir öpücükdən sonra qızarmağımı görməsin deyə başımı aşağı saldım. O isə çənmədən tutub başımı qaldırdı.
- Çox sağol. Keçdi- deyib gülümsədi.
- Yalançı.. anam da bizə elə deyirdi, amma keçmirdi.
Amal gülmsəyib – inan mənə keçdi- dedi. Lap utandım. Elə tam zamanıdır deyəö söhbətə başladım.
- Amal.
- Hmm..
- Mən.. o gün.. mən atama görə yox, həqiqətən sırf özümə görə.. yəni...mən onda elə demə istəmədim.
- Bilirəm Şəms.
- Haradan bilirsən.
Amal burnuma çırtma vuraraq. Yaxşı gəl yataq gecdir.
Yataq? Nə yataq.. Deyəsən bu adamın ağlı yenə uçmuşdu. Üzümü sərtləşdirib ona baxacaqdım ki, yerdən yastığı götürüb yenidən divana getdiyin gördüm. Bu adam haqqında yanılmaqdan yorulmuşdum. Artıq qəbul etəliydim. Amal həqiqətən səhvsiz insandır. Gecə o göyə mən isə ona baxırdım. Bir xeyli ikimiz də gözümüzü yummadıq. Onun mənə tərəf dönməsiylə gözümü cəld yumdum. Mənəmi baxır, yoxsa yatırmı deyə öyrənmək üçün ürəyim partlayırdı. Özüm çox saxlaya bilmədim və gözlərimi açdım. Yanılmamışdım. Mənə baxırdı. Qaçlarını çatıb yerindən qalxdı. Eyvana keçdi. Pis oldum. Niyə belə elədi deyə düşünməkdənsə özündən soruşmaq qərarına gəldim. Mən də yerimdən qalxaraq yanına gəldim. Mənim hər zaman oturduğum küncdə əyləşmişdi.
- Sən niyə özünü cəzalandırırsan? Amal