l üzünü döndərmədən eləcə gülümsədi.
- Sən özünə cəza vermirmişsən ki
- Necə yəni?
- Buradan mənzərəyə baxanda heç də cəza çəkdiyini düşünmürəm. Gözəldir.
Yanına əyləşib mən də onun baxdığı yerə baxırdım.
- Amma çox istidir buralar. Hər adam dözmür.
- Gülü sevən tikanına qatlanır.
Bu söz məni tutdu. Görəsən mənə atdı deyə öz özümə düşündüm. O da sözünə davam etdi.
- Eşitmişdim bu atalar sözünü.
- Hə, eşitmişdim. Biz də isə belə deyilir “Allahın gülü yaratdığına heyrət etdiyiniz yerdə, tikanlar arasında gül yaratdığına heyrətlənin.”
- Amma bu ona sinonim olmadı.
- Sinonim?
Amal gülmsəyərək – boş ver, çox dərinliyə getdim. Bu azərbaycan dilini qrammatikasındadır.- dedi Mən də gülümsəməylə bəs sinonim nə olardı.
- Mmmm məsələn hər gözəlin bir eybi var.
- Mənim eybim nədir?
- Sən özünü gözəl sayırsan?
- Amal!
Amal yenə də gülürdü. Bu insanı gülüş səsi içimi titrədirdi artıq.
- Denən də mənim eybim nədir? Amal mənə tərəf dönərək yenə baxışlarını üzümdə gəzdirdi. Dodaqlarımda ilişib qalınca gözləri özümü itirdim. O isə heç bir reaksiya vermədən. “get yat” dedi. Yenə söhbətdən yayınırdı. Başını divara yaslayıb yerini rahatladı. Mən də ona daha yaxın əyləşərək onun kimi oturdum. Mənə baxmadan başını bulayaraq. “Bəzən balaca uşaqlar kimisən Şəms” dedi.
Gecə yarı idi, amma hələ də bir eyvanda yerdə oturmuşduq. Artıq meh əsirdi. Sərinləşirdi hava. Mən qollarımı isti olsun deyə ovuşdurunca Amal mənə tərəf dönərək “bax nə məcburdu, get içərdi də” dedi.
- Sən də gəl onda.
- Şəms!
- Sən girməsən girməyəcəyəm.
- Niyə?
- Elə.
- Şəms! əsəbiləşirəm amma.
- Mənə nə. Keçmirəm. Həm bura mənim yerimdir. Sən zəbt eləmisən.
- Yaxşı gəl..
Qalxıb içəri keçdik. Amal divana əyləşib offuldadı.
- Nə oldu?
- Mən bura yerləşmirəm axı.
- Demək ondan yatmırdın bayaqdan. Yenə gülmək krizisinə tutulmuşdum. Amal isə heç də güləcək halda deyildi. Qaşlarını çatmış əsəbi halda mənə baxırdı. Bilmirəm necə dedim, amma o anda yenə içimdən gələnlər