dilimə tökülmüşdü.
- Yataq böyükdür, ikimizə bəs edər.
O anki vəziyyəti izah edə bilmərəm. Niyə elə dedim, necə dedim. Amma dedim. Indi bundan sonrasını artıq düşünəcək vəziyyətdə deyildim. Amal yavaşaca qalxıb yatağa doğru gəldi. Mən geri çəkilib ona yer açmışdım. Üzü mənə tərəf uzanmışdı. Elə mən də. Bir xeyli sakitcə bir birimizi izləmişdik. Sonrasını xatırlamıram. Yuxu aparmışdı məni. Səhər tezdən Berikanın səsinə gözlərimi açdım. Başımı Amalın qolunun üstünə qoymuşdum. Kim bilir yazıq quruyub məni narahat etməmək üçün dinməmişdi. Yavaşca yrimdən qalxıb Berikaya baş çəkdim. Sonra anam və Əzizə oyanınca süfrəni hazıretməyə başladıq. Anam bu günlər ərzində bir az özünü toparlamışdı. Amma yenə də kədər var idi üzündə. Bizim yanında olmağımıza sevinirdi sözssüz. Məni görən kimi gülümsəyib. “Deyəsən ərə getmək sənə yarayıb, artıq səhər oyanırsn” dedi. Əzizə ilə bir birilərinə baxıb gülürdülər. Mən isə guya toparlamq istəyirdim ki, daha da utandım.
- Amal həmişə səhər tezdən oyanır. Öyrəşmişəm istər istəməz.
Özüm özümə məttəl qaldım. Doğrudan da Amalla birlikdə olduğum aylar əzrində mən səhər oyanırdım. Onun adəti mənə keçmişdi deyəsən. Anamla Əzizəni baxışlarını yayındırmaq üçün “kömək edim sizə” deyib mətbəxə keçdim. Hər şey hazır idi. Evdə köməkçilər hər şeyi bişirmib səhər yeməyi üçün hazırlamışdılar. Əslində irəli dəqiqələrdə anamla Əzizəni daha da təəcübləndirəcəkdim də xəbərim yoxmuş.
- Şəms yumurtalar mətbəxdə qaldı gətir də onları.
- Hamısı bərk bişib.
- Hə.
- Amal çox bərk yumurta yemir. Eybi yox özüm qaynadaram.
- Getmişkən çayı da gətir. Bizimkilər oyanmamış biz bir stəkan içək.
- Kofe yoxdur bəs?
- Yox.
- Ee.. Amal axı kofe içir. O səhərlər çay içmir.
- Indi aldırarıq.
- Nahara nə olacaq?
- Bilmirəm qızım. Hələ düşünməmişəm.
- Aş bişirək də. Amal xoşlayır.
Bu pik nöqtə olmuşdu. Anamla Əzizə gülməyə başladılar. Mən isə qızardım.
- Nə dedimee mən? Niyə gülürsünüz?
- Ay qız eyni vaxtda evlənmişik mən heç Əhmədi bu qədər