r yaxşı tanımıram. Amal da Amal. Hələ bir naz da edir.
Əzizəyə baxaraq “Nə dəxli var?” deyib utandığımdan yuxarı qalxdım. Havanın istisi bir yana indi məni istlik basmışdı. Doğrudan mən bu adamı necə bu qədər tanıyır, onun istəklərini bilirdim. Başımı qaldırmadan pillələri qalxırdım. Sən demə amal qarşıdan gəlirmiş.. ona dəyməyimlə səndəlləməyim bir oldu. Əgər vaxtında tutmasaydı pillərlərdən yıxıla bilərdim.
- Hara belə qaçırsan, yavaş. Indi yıxılıb sümüklərini əzəcəkdin. Nə olub.
- Hhhheeçç...
O anda fərqinə vardım ki, Amal əlləri ilə belimdən tutub. Mən bu gün üçün deyəsən çox həyəcan keçirmişdim. Cəld özümü toparlayaraq qollarından çıxıb otağıma qaçdım. Amal arxamca gələrək narahat halda məni sorğu suala tutdu.
- Şəms, nəsə oldu?
- Yox.
- Bəs niyə qaçırdın? Niyə təlaşlısan?
- Yox. Yaxşıyam. Səni oyatmağa gəlmişəm.
- Şəms.
- Hə.
- Səncə mən hələ yatıram?
- Bilmirəm? Yatırsan?
Amal gülsəyərək əlini alınma qoydu.
- Qızdırman var? Yox yoxdur. İlk baxışda da normal görünürsən.
- Gedək aşağı?
- Şəms, mən bayaqdan oyağam. Pilləkanlarda toqquşduq mən səni tutdum. Sən otağa gəldin.
- Oyanmısan düş də nə gözləyirsən.
Axmaq vəziyyətdə olduğumun fərqində idim. Sadəcə çabalayıb çıxmağa çalışırdım. Amma daha da batırdım. Süfrədə hamı yemək yeyir mənsə özü özümü yeyirdim. Hə bir də dodaqlarımı. Amal yanımda əyləşmişdi deyə əyilərək.
- Bir az da yemək ye.
- Nə?!
- Deyirəm bir az da yemək ye. Bayaqdan dodaqlarını yeyirsən.
- Sənə nə mədə mənimdir nə istəyərəm yeyərəm.
- Başladın yenə?
Anam sözümzü kəsdi.
Amal, oğlum xoşuna gəldi? Şəms səhərdən əl ayağa düşüb, yumurtanı ayrı bişirib, kofe aldırıb ki, çay içirmirsən.
- Ana.
- Nədir qızım. Yaxşı eləyirsən. Həyat yoldaşındırda.
O anda yer yarılardıda yerin içinə girərdim. Sadəcə bunu istəyirdim. Amalın mənə baxıdığını hiss edirdim, amma üzümü qaldırmadığımdan baxışlarının nə tərz olduğunu bilmirdim. O anda ağlamaq istədim. Pərt olmuşdum. Amma niyə? əslində pərt olmaq deyildi.