Sadəcə indiyə qədər göstərdiyim qüruru tapdayırdım və tapdanmasına izn verirdim. Amal yavaşaca əyilərək qulağıma pıçıltı ilə “çox sağol” deyəndə isə dözə bilmədim və ağlayaraq icazə alıb qalxdım. Süfrədə qalsaydım hamı göz yaşımı görəcəkdi. Arxamca gülümsəmələri eşidincə lap uşaqlar kimi didaqlarım büzüldü. Mən özüm belə öhdəsindən güclə gəlirəm. Niyə hamı o anda üstümə düşürdü anlamırdım. Hə, hiss edirdim amala əvvəlki kimi deyildim. Ona xoş olsun deyə nəsə eləməyə çalışırdım. Çox şükür ki, heç kim arxamca gəlməmişdi. Hər halda hamı utandıımı bilirdi. Evdən çıxıb heç kimə görünmədən Berikanın yanına getdim.
- Berikam. Necəsən?. Elə darıxmışdım ki, sənin üçün.
- O da sənin üçün darıxıb.
Geri döndüyümdə Amalı gördüm.
- Niyə süfrədən qalxdın. Heç nə də yemədin.
- Yox. Yedim.
Amal Berikaya yaxınlşaraq ona sığal çəkmək istədi. Əlindən tutub saxladım.
- Acığı gələcək. Səni incidər.
O isə bir əlimə bir də mənə baxıb: - deyəsən unutmusan, biz onunla dostlaşmışıq. – deyərək Berikaya yaxınlaşıb ona sığal çəkməyə başladı. Doğrudanda unutmuşdum. Necə olmuşdu bu o vaxt öyrəönə bilməmişdim.
- Berikaya Əzizə ilə məndən başqa heç kim yaxın dura bilmir. Sən necə bacardın bunu.
- Mən bacararam.
- Hmm.. özündən bu qədər əminsən?
- əlbəttə.
- Onda al bu qəndi ona yedizdir. Əgər yesə nə istəsən onu eləyəcəyəm.
- Söz?
- Söz. Amma boşuna. Yaxın gələ bilərsən, amma qəndi mənim əlimdən başqa əldə yemir.
Amal gözlərini üzümə zilləyərək qəndi əlimdən aldı. Əslində üzündəki təbəsümdən bir az qorxdum. Özünə güvənirdi. Amma bunu bacaramayacaqdı bilirəm.
Amal qəndi əlimdən aldığı kimi Berikaya tərəf uzatdı. Berika başını sağa sola fırlatdı. Mən əlimi belimə qoyub özümdən razı şəkildə təbəssüm etdim. Amal isə gülüşündən heç nə itirməyərək Berikanın qulağına nəsə pıçıldadı.. Gözlərimə inanmırdım. Berika Amalın əlindən qəndi yeməyə başlamışdı.
Bu adam sehirbazdır nədir? Ağzım açıq onu seyr edirdim.
- Sən...Sən bunu necə elədin?
- Mənimlə mərcə gəlmə heç