çıxdım. Atlar yəhərlənmişdi deyə Amal da arxamca gecikmədən çatmışdı. Inanlımaz idi. Çox gözəl at çapırdı. Bu adamı hər gün bir az daha kəşf edirdim. Yolumuz uzun olduğundan arada atlarla yürüşü edir sonra yenidən yola düşürdük. Budur çatmışdıq. Bomboş səhralıq, amma mənim üçün xatirələrlə dolu bir məkan. Hə, ağlımdan keçmiş günlərim keçirdi. Burada başlayan məhəbbətim, burada başlayan taleyim. Sonsuz kimi görünən səhralıqda qumlardan başqa heç nə yox idi. Səhra heç vaxt iz saxlamaz. Darıxır çünki. Ona gələnin geri dönməsini istəməz deyə gəldiyi yolun izlərini təmizləyər. Amma sevgisi təhlükəlidir. Səni bir dəqiqədə boğa bilər. Bəzi sevgilər kimi təhlükəlidir.
- Gözəldir.
- Hə, elədir. Omanda çox gözəl şəhərlər, məkanlar var. Burada otura bilməyəcəyik. Qarşıda kiçik təpə var ora bir az kölgəlidir. Gedək ora. Amal başı ilə razılıq verib mənimlə birgə təpəyə qədər gəldi.
- At çapmağı haradan öyrənmisən.
- Nədir ki?
- Profesional adamlar kimisən.
- Sənə çata bilmərəm.
- Mən uşaqlıqdan öyrənmişəm. Sən?
- Atları çox sevirəm. Arada olur şəhərdə dostlarla gedirdik.
- Dostlarla? Yəni sənin dostların var?
Az qalırdı deyəm Nadyandan başqa dostun var, Yaxşı qurtardım. Nadyanı yada salsaydım hər şeyi korlaya bilərdim.
- Niyə yoxdur.
Amal əyləşib səhranı izləməyə başladı. Mən də yanında bir az aralı oturub onun baxdığı nöqtəyə baxırdım. Ikimiz də susurduq. Amma mən danışmaq istəyirdim. Bu adamı öyrənmək, haqqında hər şeyi bilmək istəyirdim. Bəlkə də gecikmişdim, amma yenə də istəyirdim. Nə barədə söz salacağımı bilmirdim. Hava bir az küləkli olduğundan qum gözlərimə dolurdu. Amal eynəkdə idi. Mənsə qalmışdım açıq havada. Mənə tərəf dönüb “niyə yaylıq götürməmisən” deyəndə ani çıxdığımızı, unutduğumu dedim. Həm Maskata qayıtsaqda buranın geyimlərini geyinməmişdim. Bakıda aldığım geyimlər idi. Ona görə örtük üzərimdə yox idi. Amal isə məni qaldırıb düz önündə əyləşdirdi. Küləyin qarşısı alınmışdı beləcə. Yenə məni qorumağa çalışırdı. Kiçik bir şey idi,