, amma mənə çox xoş gəlmişdi. Amma bunu bildirmək istəmədim.
- Mənzərənin qarşısını kəsirəm belə.
- Yox. əksinə. əsl mənzərə indi var – deməyinə geriyə dönüb ətrafa baxdım. – nə var ki orada. – Amal isə bu sözümə gülüb. – heç nə önünə dön qum dolmasın gözlərinə.
Mən indi başa düşmüşdüm niyə elə deyir. Istər istəməz utandım azca. Amal səhranı izləmək yerinə yenə baxışlarını mənim üzümdə gəzdirirdi. Susması isə məni dəli edirdi. Nə düşündüyünü bilmək istəyirdim. Fikri oxumaq qabiliyyətim olsaydı o anda nə düşünür deyə həmən oxuyardım. Amma fikrimdən sözlər dilimə töküldü.
- Nə düşünürsən?
- Heç..
- Niyə elə baxırsan onda?
- Necə baxıram?
- Belə..
- Belə?
- ....
- Şəms
- Hə.
- Indi istəyimi deyə bilərəm.
Yenə titrəmə düşdü canıma. Amal nə isyəcək deyə beynimdən pis pis fikirlər keçirdi.
- Eşidirəm.
Sözümü elə sakit tərzdə dedim ki, güclə eşidilirdi. Amal isə gözlərini gözümdən çəkmirdi. Baxışlarının dərinliyində batırdım rəsmən.
- Mənə elə bir şey de ki, ömür boyu bu səhranı, bu anı unutmayım.
- Nə?
- Eşitdiyin.
- Elə bu.. mən qorxdum ki..
- Niyə qorxdun? Səni qorxuduram?
- Yox.. yox elə demək istəmədim. Yəni bacara bilməyəcəyim bir şey istəyərsən deyə.. yəni dedim birdən eləyə bilmərəm
- Yaxşı Şəms.. narahat olma anladım.
Amal məyus olmuşdu yenə. Onun bu halını görəndə hər dəfə pis oluram artıq. Mən niyə bu dilimə sahib çıxa bilmirəm ki. Amma könlünü almalıydım. Istəmirdim günün korlayım. Amma neynəyə bilərdim deyə çox düşündüm. Və o anda elə mənim də səhraya vurğun olmağımını səbəblərindən biri gəldi. Anidən yerimdən qalxıb “tapdım” deyə bağırdım. Amal belə səsimə diksindi.
- Nə oldu?
- Sənə.. sənə elə bir şey danışacağam ki, bu anı unutmayacaqsan.. onu tapdım.
Amal gülümsəyərək. Sən dəlisən Şəms. – deyincə mən də güldüm. Nəhayət məyusluq itdi üzündən.
- Eşidirəm.
- Bunu mən balaca olanda atam mənə danışıb. Bura ilk dəfə gəldiyimizdə.
- Mmm.. məni maraq bürüdü.
- O zaman dinlə.
“ Günün birində səhrada iki qum