i olaraq yaşamışlar. Bir gün ikisi də bir-birlərindən xəbərsiz eyni anda gözlərini bağlamış və qovuşmaq üçün yenidən fırtına çıxmasını arzulamışlar.Gözləmişlər, gözləmişlər amma fırtına heç cür çıxmamış. Özlərini bütün mənlikləriylə fırtınaya buraxmaq üçün olduqları yerdə dönmüş, dayanmışlar amma hamısı hədərmiş kiçik bir külək belə çıxmamış.Sonunda gözlərini açmışlar. Sevdiklərinin,illərcə gözlədiklərinin tam qarşısında dayandıqlarını görmüşlər və dərhal ikisi də illər əvvəl arzuladıqları arzularını xatırlamışlar.
Amal bir anlıq belə baxışını məndən çəkmədən dinləyirdi. Pıçıltı ilə danışırdı sanki.
- Arzuları nə idi?
- Arzulari .... arzuları bu imiş ki, "Allahım bizi bir-birimizə hər çətinliklərlə sevməyi öyrəndiyimizdə qovuşdur. Elə qovuşdur ki sevdamız sonsuza çatsın." Sonunda anlamışlar ki bir-birlərindən çox uzaqda keçirdiklərini düşündüyü illəri əslində bir-birinin yanında keçirmişlər.Arzularının qəbul olması üçün illərin keçməsi lazım olduğunu öyrənmişlər
- Çünki,onlar sevməyi hər çətinliyi ilə öyrənməyi istəyiblər
- Hə, eyniliynən. Arzuları da qəbul olmuş Ümidlə,Səbrlə,Kədərlə,Məsafələrlə,Maneələrlə hər çətinliyi ilə sevməyi öyrənib bir-birlərinə qovuşmuşlar.
Hekayəm bitmişdi. O an necə oldu bilmirəm, amma Amalla o qədər yaxın dayanmışdım ki, havadakı küləyə rəğmən nəfəsini hiss edirdim. Bu cəsarəti haradan tapmışdım bilmirəm yaxınlaşıb onun dodağının kənarından kiçik bir öpüş qonduracaqdım ki, Amal üzünü döndərərək dodaqlarımdan öpdü.
Günortanın istisinə baxmayaraq arada bir külək pərdəmi əsdirirdi. Ağ tül pərdə aralandıqca həyətə baxır ümid edirdim ki, Amal dönəcək. Amma yox. O getmişdi. Həm də məni burada qoyub getmişdi. Bir kəlmə sözümə belə qulaq asmadan, məni dinləmədən öz qərarlarını verib getmişdi. Öz cəzandır Şəms. Indi də çək. Amalı dəli kimi sevirdim deyə bilmərəm, amma yanımda olmasını istədiyim insan idi. Bəlkə elə budur sevgi. Dildə deyilən yox, hiss edərək etdiyin hərəkətlərdə. Ağlamaqdan yenə burnum qızarmışdı. Anam və Əzizə nə