qədər bizim niyə o halda evə dönməyimizi, niyə birdən birə Amalın getdiyini sorğu sual etsələrdə danışmağa taqətim yox idi. Amal məni tərk etdi yəni? Atamın yanında tez bir zamanda dönüb götürərəm desə də nədənsə onun uzun müddətlik getdiyini və bir daha mənim arxamca gəlməyəcəyini düşünürdüm. Ya doğrudan da onu bir daha görə bilməsəm. Necə olacağam? Qapının döyülməsinə fikirlərimdən ayrıldım.
- Dedim ki, danışmaq istəmirəm.
- Qızım.
- Ata..Bağışla elə bildim Əzizə ilə anamdır.
- Olar?
- Əlbəttə gəl..
- Nə oldu mənim günəşimə? Niyə saralıb soldun birdən.
Atamın əzizləmək formasında mənə yaxınlaşması, yatağımın yanında əyləşib saçlarıma sığal çəkməsi ilə hönkürməyim bir oldu.
- Cann, indidən darıxdın. Dedi ki, gələcəkdə. Həkim adamdır, onu gözləyən xəstələri var.
- Hə, düzdür. Mən..mən elə belə. Ürəyim sıxıldı birdən ona ağlayıram..
- Şəms, sənin yoldaşına bu qədər bağlanmağına sevindim. Nə yalan deyim bir az qorxurdum ki, onu sevə bilmərsən. Amma indi görürəm ki, hələ getdiyi bir saatdır sən artıq ağlamaqdan bir təhər oldun. Şəms, bəsdir.. uşaqlıq edirsən. Yad yerdə deyilsən ki. Bizimləsən. Həm narahat olma. Dedi bir həftəyə dönəcək.
- Bir həftə?
- Hə..istəsən mən səni daha tez apararam. Həm mən də Bakını, yaşadığın yeri görərəm.
Atam danışdıqca mən ağlayırdım. O olanları bilmirdi. Heç kim bilmirdi.Zahar.... adı kimi yenə həyatıma zəhər qatmışdı. Bir vaxtlar varlığı ilə məni xoşbəxt edən adam indi həyatımı məhv etdi. Mən daha Amala nə deyə bilərdim ki. Onu sevmədiyimi, Zaharı sevdiyimi düşünür. Sırf Zahara acıq olsun deyə onunla evləndiyimi düşünür. Hə mən onunla sevgiylə ailə qurmamışdım, amma Zahara acıq olsun deyə də eləməmişdim. Bu izdivaca atama görə, onun Amalı mənim həyat yoldaşım kimi görmək istədiyinə görə evlənmişdim. Amma indi bütün bunları özümə deyirəm. Nə Amala nə Atama, nə də digərlərinə deyəcək sözüm yox idi. Amal məni dinləməliydi. Amma eləmədi. Çıxdı getdi...O öpüş.. düşnürdüm hər şey dəyişə bilər. Bəlkə də biz...biz