.
- Sara, nəsə olub?
- Şəms.. bu qız var idiyeee
- Hansı qız?
- Şey.. Amalın iş yoldaşı
- Nadya?
- Hə.
- Hə nə olub ki?
- O necə görünüşlüdür, yəni necə biridir? Nə bilim, saçı, gözü, boyu
- Uzun boyludur, mavi göz, sarı saç. Nə bilime qızdırda. Niyə soruşdun ki?
- Şey...
- Nə Sara?
- Şəms, məncə sən ən qısa zamanda Bakıya gəl.
* * *
Təyyarədə Saranın dedikləri beynimdən çıxmırdı. Nadya 2 gündür evə girib çıxırmış. Sara Kamilə iynə vurması üçün Gülsüm xalanın yanına apardığı hər gün onu görürmüş. Amal bunu edə bilməzdi. Yəni doğurdan Nadya ilə aralarında nəsə var? Bəlkə Amal özü bilərək məni Maskatda dinləmədi, öndən gəlmişlik edib dava edərək Bakıya tək qayıtmaq istədi. Mən olanda Nadya evə rahat girib çıxa bilmirdi. Gic –gic düşüncələr beynimi yedi bitirdi, Saranın Nadyanın bizə gəlir deməsiylə əşyalarımı necə yığdım, atamgili necə razı sala bildim hələ özüm də dərk edə bilməmişəm. Atama Amala xəbər verməməsini tapşırmışdım. Arxamca isə Sara ilə Sahib gələcəkdilər. Niyə xəbər vermədim bilmirəm. Bəlkə gözümlə görmək istəyirdim. Bəlkə Sara səhv görüb Nadya deyil. Başqa bir xanım idi.. Başqa bir xanım olsa nə fərq edərdi. Önəmli odur ki, mənim evimə yad bir qadın girib çıxır. Hə, mənim evim. Ora mənim evimdir. Və kiminləsə paylaşmaq niyyətində deyildim.
Bakıya artıq çatmışdım. Sara ilə Sahib havalimanında məni qarşılayıb evə qədər apardılar. Sahib çox yaxşı insane idi. Yaşı çox idi Saradan. Saraya uşaq kimi davranırdı. Bir dediyini iki etmirdi. Çox qəribə sevgi dolu münasibətləri var idi. Sara Sahiblə danışanda belə üzündə qəribə utancaqlıq yaranırdı. Sanki bu insanlar neçə illərin evli insanları yox yenicə tanış olmuş sevgilidirlər. aradakı pərdələri insanı kənardan baxanda belə darıxdırmır, əksinə xoş təsir bağışlayırdı. Yol boyu Sara ilə söhbətimizə bir dəfə olsun Sahib qarışmadı. Düzdür biz də açıq danışmırdıq. Üstüörtülü suallar və eyni şəkildə cavabalr olsa da Sahib bir dəfə də olsun reaksiya vermədi. Arada Kamil qışqıranda ona sakit