Nə?!
- Yavaş. Eşidəcəklər indi.. bilmirəm, amma neçə gündür hiss edirəm. Iki arada qalıb.
- Indi nə olacaq?
- Bilmirəm. Inana bilmirəm.
Şəmsin gözləri doldu, Əzizə onu çiyinlərindən tutub özünə tərəf çəkərək.
- Mənə bax, Şəms... başını qaldır gözlərimə bax. İnan mənə, əgər o sənin qismətindirsə istəyir lap belə dünyanın o biri ucunda olsun yenə də ayaqlarına gələcək. Və səni ömür boyu sevib qoruyacaq.
- Amma mən onu sevirəm. Ya birdən...offf
- Şəms, sən indidən ümidsizlənmə. Kim bilir nələr olacaq. Dediyim kimi bu işlər qismətdir. Anamla atama bax. Haradan hara. Onlar məncə ən bariz nümunədir. Təkararlamağa ehtiyac yoxdur. Qismətində olan sənin olsun.
- Mən onu istəyirəm.
- Aaaa Şəms, lap balaca uşaqlar kimisən.
- Əzizə, qızım haradasınız?
- Anam gəlir, sil gözlərini.
Şəms üzünü pəncərəyə tərəf döndərib gözlərini silərkən Xədicə otağa girərək qızlara tərəf yürüyür.
- Əzizəm baban çağırı səni.
- Niyə?
- Niyə olacaq? Razılığını almaq üçün.
- Şeyy.. mən.. mən gəlməsəm olmaz.
- Qızım, utanma. Əlbəttə bir gün köçüb gedəcəksən. Yuva quracaqsan sən də. Bax günləri də gördük. ŞÜkürlər olsun Rəbbimə. Bir qaldı Şəmsim. Mənim son beşiyim. Gəl görüm bura ürəyimin digər parçası.
Xədicə əlini Şəmsə tərəf uzadaraq onu özünə doğru çevirir. Şəms ağlayan kimi burnu və gözləri qızarırdı. Anası bunu görüb narahat halda əlini onun çənəsindən tutub üzünü sığalladı.
- Nolub? Kim nə deyib mənim günəşimə.
Anasının əzizləməsinə Şəms özünü saxlaya bilməyib daha da ağadı. Anasını bərk qucaqlayıb hönkürüncə, anası lap narahat oldu.
- Canım mənim, günəşim. Şəmsim. Nə oldu. Kim nə deyib sənə? Onu yer üzündən silərik. De anana. Əzizə, nəyi var?
- He..çç.. heçç ana.. Söhbət edirdik. Mənim getməyimə üzüldü. Deyir tək qalacağam.
- Ay cann.. həyatım. Heç elə şey olar. Ağlama gözümün nuru, xumar saçlım. Mənə bax. O gözəl gözlərinə yaraşar heç. Heç bacın ağlamır, sən ağlayırsan. Mən əksini gözləyirdim.
- Ana, mən..səni sevirəm ana..
- Dəli qız.. Mən də səni