olması üçün böyük adamlarla danışırmış kimi danışırdı. Kamil isə onu elə diqqətlə süzürdü ki, sanki atasının nə dediyini anlayırdı. O anda düşündüm ki, Amal necə ata ola bilərdi. Ya mən? mən necə ana olacaqdım. Ilk dəfə idi Amalla özümü bir övlad sahibi olan ailə kimi təsəvvür etdim. Üzümdəki təbəssüm Saranın dürtmələməsi ilə yoxa çıxdı.
- Hara getdi fikrin?
- Heçç Kamilə baxırdım.
- Kamilə sonar baxarsan.. de görək neyniyək.
- Neyniyək?
- Hə neyniyək? hər halda səni tək qoyacağımı düşünmürsən.
- Çox sağol Sara yaxşı ki varsan..
- Dəli o nə sözdür.
- ….
- Nə oldu?
- Bilmirəm. Yao nu inandıra bilməsəm?
- Şəms, sən sadəcə sev. O özü inanacaq.
Saranın sözü az da olsa içimi rahatlaşdırmışdı. Hə mən əgər amalı sevməsəydim niyə buralara qədər gəlirdim. Niyə dönürdüm, niyə bu qədər qısqanırdım. Bağlılıq var idi sözssüz, amma bu bağlılıq artıq çoxdan öz yerini sevgiyə vermişdi. Onu itirəcəyimi düşünəndə dəli olurdum. Başqa biri ilə xoşbəxt görmək istəmirdim. Sadəcə mənimlə birlikdə olanda gülsün, gülüş səsinin ətrafa yayılma səbəbi mən olum. Bu eqoistlikdirsə qoy olsun. Hə, mən eqoistəm, qısqancam, axmağam.. hə həə mən axmağam.. həm də yeniyetmə qızlar kimi aşiq olan axmaq.
Evə çatanda içim titrədi. əllərim qeyri ixtiyari əsirdi. Özümü nə qədər sıxsamda gərilən əzələlərimdən bəlli idi narahatlığım.
- Şəms, özünü toparla, bütün əsirsən.
- Ya Nadya oradadırsa? Ya Amal hirslənərsə mənim qayımtağıma.. o…o məni görmək isütəmir. Heç bu iki gündə mənə zəng də eləmədi. Ancaq atama o da atam şübhələnməsin deyə.
- Hə, onda gəl qayıdaq hava limanına.
- Nə?
- Sən dəli olmusan? Bura qədər gəlib elə danışırsan ki, elə bil indicə geri qayıdacaqsan.
- Neynim mən yaxşı?
Üzümü binaya tərəf çvirib eyvana baxırdım. Sara çiyinlərimdən yapışıb necə məni özünə tərəf döndərdisə az qala yerimdə yıxılacaqdım.
- Şəms xanım, ağlını başına yığ, özünü toparla. Ora sənin evindir, sənin ailəndir, o evdə sənin həyat yoldaşın var. Başa düşürsən sənin.. başqa birinin