dönəndə məni gördüyündən telefon əlindən az qala düşəcəkdi. Özünü itirmiş halı çox şirin görünürdü. Üzümdə təbəssümlə ona baxırdım. Bilmirəm. Bir xoş söz, bir mülayim baxış gözləyirdim o an. Sağollaşıb dəsətyi asınca yenə kəkələyərək mənimlə söhbətə başladı.
- Aa..aatan idi.
- Hhmm..bildim.
- Nnarahat qalmışdı.
- Ahhaaa
- Dedim ki, çatmısan.. aannan gilə desin.
- Aha..
Aradaki dialoq gülməli idi, amma o anda ikimiz də həyəcanlı olmalıydıq ki, bunu fərqində deyidlik.
- Mməən gedim. Xəstəxana.. yəni.. əməliyyat..əməliyyatım var da bu gün.
- Işin avand olsun.
- Sağol.
Amal yanımdan keçib qapıya tərəf yönələndə pis oldum. Gəldiyimə görə bir kəlmə belə deməmişdi. Nə etriazını bildirmiş, nə səbəbini soruşmuş, nə də sevinənə oxşamırdı. Amma bu dəfə addım atmaq hələki mənim növbəm idi. Yazıq vaxtında çox addım atıb.
- Amal
- Ay can.
əridim bitdim. Gözləmirdim, ay can deyə cavab verməsini. Daha əvvəldə demişdi, amma bu qədər xoş gəldiyini xatırlamıram. Amma cəld də sözünü düəzltdi. Sanki mənim fikirlərimi oxuyurmuş kimi
- Yəni, eşidirəm.
- Gec gələcəksən?
- Bu günə bir əməliyyatım var.. təcili bir şey çıxmasa yox. Nədir ki?
- Heç..tez gəl..
Sözümə duruxub qalmışdı. O anı təsəvvür edə bilmərəm. Yazıq hələ də şokdan ayılmırdı.
- Yyaxşı..
Getdiyini düşünüb üzü mətbəxə gedirdim ki, məni səsləməsinə döndüm.
- Şəms
- Ay can.
Bu dəfə mən avtomatik belə cavab vermişdim. Və yenə duruxub qaldı.
- Şşey.. xoş gəlmisən evinə.. yəni evimə..evə..nəysə mən gedim.
- Xoşgördük.. tez gəl unutma. Uğurlar əməliyyatda.
O an onun şirinliyini görmək lazım idi. Az qala dişləyəcəkdim. Balaca uşalara bənzəyirdi. Ya o həmişə beləydi də mən indi fərqinə varırdım.
Sevinə sevinə mətbəxə gəldim. Gülsüm xala göz altı mənə baxraq susmuş halda suallar verirdi. Onun baxışlarını görüb
- Darıxmışdım, gəldim.
- ....
- Başqa bir şey yoxdur
- ....
- Nə?
- .....
- Gülsüm xala mən evimə gələ bilmərəm.
- Ay sənin evimə deyən dilini yeyim mən.