söhbətində isə cavab verməmək üçün “aa Sahib gəlib gedim çörəyin verim” deyərək söhbətdən qaçıb dəstəyi asdı. Saat 6 idi. Amaldan bu saata qədər xəbər çıxmamışdı. Adətən tez gələndə 7 də evdə olurdu. Süfrəni hazırlayıb onu gözləməyə başladım. Çox bəzəkli olmasın deyə sadə geyim seçdim. Istəmirdim ki, ilk gündən şok dalınca şok yaşasın. Qapının döyülməsi ilə elə bil ürəyimdən əglirdi o səs. Necə həycanla açdımsa Gülsüm xala gülməmək üçün özünü zorla tutdu.
- Xoş gəlmisiniz.
- Xoş gördük qızım. Nə gözəl görünürsən.
- Doğrudan? Hər zamanki halımdır.
- Yox yox.. sənə nəsə olub. Dayan baxım. MaşAllah üzündə güllər açır.
- Makyajım çox olub?
- Dəli qızım onu demirəm. Yəni sevinclisən. O mənada. Hər şey gözəldir..
- Buyurun qapıda qaldıq.
Gülsüm xala otaqda süfrəni görən kimi ayaqqabılarını çıxarmadan..
- Yooooxxx.. mən tamam unutmuşam.. vay vay.. sonanın ailəsi bu gün olmayacaq yanında qalmalııyam
- Indi oradan gəlmirsiniz?
- Elə? Şey bu başqa Sonadır. Adlar səni çaşdırıb yəqin. Mən qaçım..
Gülsüm xalanın göz vurub evdən çıxması ilə utanıb yerə girdim. Mən süfrəni 3 nəfərlik hazırlamışdım, amma o deyəsən Amalla məni tək qoymaq istəyirdi. Yer yarılsaydı da yerin içinə girsəydim o an. Nə qədər eləsəmdə geri çağırıb qalmasını desəm də Sona daki sona deyib getdi. Çox utanmışdım. Allah bilir qadın indi hara gedəcək.
Saat 7 oldu, amma Amal hələ də yox idi. Zəng vurmaq istəsəm də indi gələr deyə deyə saat 8 oldu. Bir az da səbr etdim. Artıq saat 9 idi Amaldan xəbər ətər yoxuydu. əlimi atıb telefona bütün cəsarətimi toplayarq zəng etmişdim. Çağırdı, amma götürən olmadı. Hər halda əməliyyatdadır deyə düşünüb mesaj yazdım, amma göndərməyə cəsarət etməyib zəngi görəndə özü yığar deyə yenə gözləməyə başladım. Amma vaxt keçdikcə nə zəng gəlirdi, nə də Amal. Narahat oldum. Düzdür, bilirdim ki, ürək əmənliyyat bəzən 24 saat belə davam edə bilər. Hətta daha çox. Amma gec gələndə heç olmasa xəbər verirdi. Gülsüm xalaya zəng vurub soruşmaq istəsəm də, birdən