n xəbəri olmaz mən daha da narahat edərəm deyə eləmədim. Telefon dəftərçəsinə baxıb çalışdığı xəstəxananın nömrəsini tapıb zəng vurmağı qərara aldım. Danışmışdımda.. kaş yığmazdım. ən azından əməliyyatdadır deyə ümid edirdim. Aparatın o başından gələn səs hələ də beynimdə fırlanırdı “Amal bəyin bu günə bir əməliyyatı olub. Saat 6 dan xəstəxanadan çıxıb.”
Elə divanda bükülüb uzandım. Yenə yatmaq və hər şeyi unutmaq istəyirdim. Düşündüyüm hər şey. Bilmirəm saat neçəydi. Saçımda hiss etdiyim ələ gözümü açdım. Ilk gördüyüm mənzərə pəncərədən qaranlıq küçə. Gecə yarı olmuşdu hər halda. Başımı qaldıranda Amalı gördüm.
- Burada yatma, belin tutulacaq. Keç otağa. Mən burada yataram.
- Niyə gec gəldin?
Salamsız kəlamsız verdiyim sualdan o da tutuldu.
- Xəstəxanadaydım.
Yalan dedi.. və ürəyimi yerindən qoparıb yerə atdı elə bil.
- Yeməyini niyə yeməmisən. Gülsüm xala bu qədər əziyyət çəkib.
- Gülsüm xala, eləməyib. Mən eləmişdim. Sən ye nuş olsun!
Deyib otağıma çəkildim. Amalın təəcüb dlu baxışlarını hiss etdim, amma o anda mənə yalan deməsindən başqa benyimdə heç nə fırlanmırdı. Sadəcə “Xəstəxanadaydım ” sözü dönüb dolaşırdı. Yaxasında yapışmaq, qışqırmaq istədim. Niyə yalan dediyin bilmək istədim. Xəstəxanaya zəng vurmuşdum dedilər yoxsa hara getmişdin demək istədim, amma nafilə. Yenə susub yerimdə uzandım. Ağlamaqdan başqa əlimdən o an bir şey gəlmirdi. Otağın qapısını yavaşaca açıldığını eşdibi cəld gözümü silib yumdum.
- Şəms.
- Mən yatıram.
- Mən bilmədim.. Yəni, bilsəydim tez gələrdim
- Necə gələsən? Axı xəstəxanadaydın.
Bunu bilərək demişdim. Bəlkə vicdanı əl verməz yenidən yalan deməyə.
- Hə.. düzdür..
Yanılmışdım. Amal yalanına davam edirdi.
- əziyyət çəkmisən. Amma gərək eləməzdin.
- Gecən xeyrə Amal.
Bu sözü deyəndə belə səsim titrəyirdi. Daha da hiss etməsin deyə sağollaşdım o saatca. Sözü ağzında qaldı. Həm nə deyəcəkdi ki, yalanını davam elətdirib gözümdən düşməsini istəmirdim. Ona hörmət edirdim hər şeydən əvvəl. Bu