hörməti itirsə ortada heç bir sevgidən söhbət belə gedə bilməzdi.
Səhər gözümü açanda Gülsüm xalanın səsini eşitdim. Daha da yatmayım, ayıbdır deyə ayağa qalxıb otaqdan çıxmaq istədim. Mənə yaraşmazdı, amma eşitdiyim bir söz ayaq saxlamağımı və onları dinlməyimə məcbur etdi.
- Amal xəsətəxanada deyildin haradaydın?
- Xala xahiş edirəm.
- O qız dünən bütün günü həvəslə səni gözləyib. Yaraşar sənə bu?
- Xala bilmirən..
- Nəyi bilmirəm. Denənə bilim. Telefonuna zəng elədim götürmədin. əməliyyatdasan deyə xəstəxananı yığdım dedilər çıxmısan. Bircə düşündüyümü eləmə Amal. Inan oğlum demərəm silərəm.
- Xala, mən uşaq deyiləm.
- Amal, sənə dedim. Ağlını başına yığ yığış evinə. Gül kimi həyat yoldaşın var.
- Xala düşündüyün kimi deyil. Məni dinlə. Mən dünən.. onun yanında deyildim. And içirəm.
- Sənə inanıram, amma o qızın hərəkətlərindən bilirəm ki, tez ya gec sənə bir şey edəcək. Elə bir şey ki, sən özünə güzgüdə belə baxmağa utanrsan. Indiyyə qədər heç nəyinə qarışmamışam. Nə eləmisən düz eləmisən. Amma oğlum bəzən sadəcə dostumdur dediyin insan sənini xəbərin olmadan belə qanına işləyər.
- Xala!
- Səsini yüksəltmə mənə. Şəms eşitsə onu inandıra bilməyəcəksən ki, aranızda heç nə yoxdur.
- Şəmsin vecinə də deyil xala narahat olma.
- Bu nə danışıqdır?
- Xala, kifayətdir. Birini bilirsən birini yox. Məni məcbur etmə.. inan mənə Şəmsə bu saat ən maraqsız insan mənəm.
- Mən bilmirəm. Ağlını başına yığ bu axşam evində ol. Süfrə arxasında yerində əyləş. əgər gəlməsən məndən incimə.
Gözlərim dolmuşdu. Amalın bu sözləri...o....o onu sevmədiyimi düşünürdü. əksini düşünməsi üçün heç nə eləməişəm, amma bu qədər soyuqluqmu görmüşd məndən. Axı heç soruşmadı niyə gəlmişəm, nə səbəbə buradayam. Yəni doğrudan Amal bu qədər dəyişmişdi. Yerimə qayıdıb ağlayırdım. Səsimi eşitməsinər deyə yastığa sıxılsamda nə fayda.. otağın qapısı açıldı. Amal paltarını götürüb çıxacaqdı ki, burnumu çəkməyimə dayandı. Soyuq baxışları ilə “Nə olub?” deyə soruşunca başımı