ə özümü yalandan yatmağa vurmaq istəmirdim. Onunüzünə baxmaq gözlərinin içinə baxmaq istəyirdim. O gözlrdə yalanın necə məskən saldığını izləmək istəyirdim. Qapım döyüldü.
- Gəl.
- Salam.
- Aleykuma salam.
- Necəsən?
- Yaxşı..
Mən isə ondan sən necəsən deyə saoruşmadım. Yenə eqoistliyim tutumuşdu. Başımı qaldırmadan kitaba baxaraq danışırdım. Amma nə yalan deyim sakit deyildim, yenə titrətmə tutmuşdu. Əllərim əsməsin deyə kitabı bərk bərk sıxıb elə hey bir sətirdə gözümü gəzdirirdim.
- Yemək yemiyəcəksən. Bu qədər əziyyət çəkib bişirmisən.
- Sizə nuş olsun. Mən sən gəlmədən əvvəl yemişəm.
- Xalam dedi başın ağırıyır.
- Bir az.
- Hmmm.
- Nədir elə diqqətlə oxuyursan? Bu qədər maraqlıdır ki, üzümə baxmırsan?
- Hə, həm də çox.
Amal qapını örtüb mənə tərəf yaxınlaşdı. Yatağın boş tərəfində arxası mənə tərəf əyləşib əlini kitabıma atdı. Alıb tərs çevirərək.
- Bir az da düzünə oxu, məncə belə daha maraqlı olar deyərək özündən razı gülüşlə mənə baxdı. Hə, yaxşıca pərt olmuşdum. Sən demə kitabı bayaqdan tərs tutub oxuyuram. Nə deyərdim. Uyduracaq bəhanəm belə yox idi. Kitabı bağlayıb kənara qoydum. əllərimi paltarımdan çıxan sapın üstünə gəzdirib gah düyünləyir, gah açır, gah bururdum. O isə yenə gülümsəyərək mənə baxırdı.
- Çox baxacaqsan üzümə.
- Olmaz?
Çiynimi çəkərək “özün bil” dedim, amma içimdən bax, yetərki sən bax. O baxışlarının ünvanı təkcə mən olum deyə bağırırdım. Amal kürəyini yatağın başıəna yaslayıb uzandı. Dərindən nəfəs alaraq gözlərini yumdu. Yavaşca başımı döndərib ona baxırdım. Göz ətrafında görünən kiçik cizgilər, dodaqları, üzünün azca tükl olmasını seyr edirdim.
- Çox baxacaqsan üzümə?
Gözü yumulu halda ona baxdığımı necə anlamışdı bilmirəm. Amma mənim sözümü mənə vururdu. Elə mən də onun sözü ilə cavabalndırdım.
- Olmaz?
Mən “özün bil ” cavabını gözləyərkən o mənə tərəf dönüb baxışlarını üzümdə gəzdirərək, həlim gülümsəməsiylə və sakit tonla “olar ” dedi.
Mən eqolu, inadçı, qürurlu Şəms bu adamın əsiri