olmuşdum. Mən öl desə ölə bilərdim. Cadugərdir bu adam nədir?
- Şəms?
- Hmm
- Niyə gəldin?
Gözləmirdim. Bu sualı indi əsla gözləmirdim. Heç cavabım da yox idi. Dünən bu sualı versəydi sənə görə deyəcəkdim, amma bu gün yox. Artıq onun mənə yalan deməsinə tərəddüd edərək bir az da əmin olmalıydım. Məni sevməsə ona heç nə deməyərək həyatından çıxıb gedəcəkdim.
- Atam dedi ki, gəlin evindən uzaq qalmamalıdır məni yolladı.
O anda ağlıma gələn sadəcə bu oldu.
- Hmm.. atan isə dedi ki, sən demisən ki, gəlin evindən uzaq qalmamalıdır.
Mənim alınma yazılıb bu adamın yanında pərt olmaq? Amma olsun. Yad biri deyildi ki, hər halımla mən sevməliydi o.
- Bilirsən niyə soruşursan?
- Ehh Şəms..
- ....
- Yorulmuşam
- Yat dincəl onda.
- Bəs sən neyniyəcəksən?
- Heç burada oturmuşam. Bu dəfə kitabı düz üzünə oxumağa çalışacağam.
Hə ikimiz bu sözə gülümsədik.
- Sən də gəl. Deyərək qolunun biri mənə tərəf uzatdı. Bu adam niyə belə dəyişkən olurdu. Gah bir anda elə isti olurdu ki, yandırıb yaxırdı gah da soyuq olub dondururdu hər şeyi. Amma indi düşünəcək zaman deyildi. Mən də bunu istyəyirdim. Onun qoxusunu içimə çəkərək, onu ollarına uzanmaq və yuxuya getmək istəyirdim. Hç nə demədən ona tərəf gələrək başımı sinəsinə qoydum. O da məni özünə tərəf yüngülxcə sıxaraq üzünü saçlarıma doğru gətirdi. Mən artıq bu otaqda yox idim, çoxdan uçmuşdum. Onun ürəyinin döyüntüsünü üşidirdim. O ritmlə öz ürəyimin rtimini eyniləşdirmək, eyni şəkildə döyünməsini istəyirdim. Amal baramaqları ilə saçlarımı oxşayır. Ara bir dolayıb yenidən açırdı. Kaş bilərdim o an nə düşünür. Yəqin ki, artıq Zahar məsələsinin mənim üçün bitdiyini duymuşdur. Çünki mən Şəms heç vaxt birinin qolları arasında özümə yer ayuırmaram. Həyəcandan məni yuxu tutmurdu. O niyə yatmırdı onu da bilmirəm. Demişdi ki, yorğundur, amma elə saçlarımla oynamsından hiss edirdim ki, ayıqdır. Nəfəsini saçlarımın arasında hiss etmək mənə necə də xoş gəlirdi. Tərpənmədən qollarında uzanmışdım. Hərəkət etməyə