ə qorxurdum belə. Utanırdım düzü. Amalın səsi məni yenidən bu dünyaya qaytardı.
- Sabah yığıncağımız var. getmək istəyərsən?
- Nə yığıncağı?
- Nə bilim xəstəxana təşkil edir. Xeyriyyə məqsədi ilədir. Diqqəti ürək qüsurlu uşaqlara çəkəcəklər. Sən də uşaqları sevirsən. Düşündüm bəlkə..
- Hə, gedərik.
Başımı qaldırıb necə həvəslə hə dedimsə o bu halıma güldü. O an xoşbəxt idim. Hər halda indi məndən xoşbəxti yox idi. Nadya ilə də gedə bilərdi, amma yox. Məni dəvət etmişdi. Həm öz özümə qərar vermişdim, artıq Nadyanıə düşünməyəcəkdim. O qızdan heç bir əksikliyim yox idi. Hə məndən çox gözəl görünə bilərdi, amma mən də çirkin biri deyildim. Eyni peşənin sahibi idik. Hətta ondan qat qat üstün cəhətlərim belə var idi. Ona görə artıq onunla özümü eyni tərəziyə qoymaqdan vaz keçəcəkdim. Amalın qolları arasında yerimi rahatlayıb onun nəfəs almasını, ürəyinin döyünməsinə qulaq asırdım.
- Amal
- Hə..
- Niyə ürək həkimi?
- Amalın əzələlərinin gərildiyini hiss etdim o an. Qolları arasında olduğum üçün bunu duymaq asan idi. Yerindən qalxıb oturdu. Mən də yanında yerimi rahatlamışdım, amma yaxınında əyləşdim. Artıq ondan uzaq qalmaq istəmirdim.
- Oldum da..
- Amal..bu sualı ikinci dəfədir verirəm və ikinci dəfədir eyni reaksiyanı görürəm.
- Nə reaksiyası
- Gözünü qaçırırsan, sualı eşitməməzlikdən gəlirsən, söhbəti yayındırmağa çalışırsan və gərginləşirsən,
- Hmm.. Şəms xanım, görürəm çox diqqətcilmişsiniz. Bu hər zaman belədir ya bu günlük nəsə baş verib.
- Həmişə belədir. Bax yenə söhbəti yayındırısan.
- Gəl gedək yemək yeyək.
- Bəs nə oldu yatırdın?
- Nə çox sual verirsən?
- Bezdirdim.
Yenə baxışlarını dodaqlarım və gözlərim arasında gəzdirərək gülümsəyərək “yox” dedi.
- Yaxşı danışmaq istəmirsənsə bezdirməyəcəyəm. – deyib yenidən başımı yastığa qoydum. O da başını yastığa qoyaraq düz üzümə baxırdı. Elə mən də onun. Bunu dediyim üçün özümdən utanmalıyam, amma deyəcəyəm. Məni öpməsini çox istəyirdim o an. İlk öpüşümü də o almışdı. Sonum da o